วามห่วงใยที่ปกปิดไม่มิด
เขายื่นมือออกมาโบกเบาๆตรงหน้านาง คล้ายต้องกาจะปลอบประโลม
“ซีโจว หลายวันนี้เจ้าถูกโรคนอนหลับรุมเร้า จนสติเลอะเลือนไปแล้วกระมัง?”
ทว่าในเสี้ยวขณะที่ฝ่ามือของเขาเคลื่อนผ่านตรงหน้า เมิ่งซีโจวก็ยกมือขึ้นอย่างฉับพลัน คว้าข้อมือของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น!
“มองข้า!”
เสียงของนางแหบพร่า เจือด้วยอาการสั่นไหวที่ราวกับกำลังจะแตกสลาย ดวงตาคู่นั้นผสานกับดวงตาของซ่งเฉิงจี้แนบแน่น ประหนึ่งว่าจะมิยอมปล่อยให้เขาคลาดสายตาได้แม้เพียงเสี้ยวเดียว
“ต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นใดกัน เจ้า…เจ้าจึงจะเลือกแต่งงานกับเมิ่งหนานอี้?”
“ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ใด ข้าก็ไม่มีทางแต่งกับนาง”
สีหน้าของเขาจริงจังขึ้นมาทันที น้ำเสียงแม้ไม่ดังนัก หากแต่หนักแน่นเด็ดขาดประหนึ่งตอกตะปูลงบนแผ่นเหล็ก
“ข้าหาใช่คนพวกนั้นไม่”
คนพวกนั้น—
เมิ่งซีโจวขานชื่อคนพวกนั้นในใจทีละคน
จ้าวหัง กวนจื่ออี้ ฉู่เซียว…
ซ่งเฉิงจี้ไม่เหมือนพวกเขาจริงๆ เขากับนางรู้จักกันมานานหลายปี ต่างก็รู้ตื้นลึกหนาบางของกันและกัน ทั้งนิสัยใจคอของอีกฝ่ายก็สูงส่งน่านับถือ
แต่เขากลับเป็นเพียงคนเดียวที่เคยแต่งงานกับเมิ่งหนานอี้จริงๆ
เมิ่งซีโจวไม่รู้ว่าค่ำคืนนี้ตนเป็นอะไรไป เหตุใดจึงดื้อรั้นยึดติดกับเรื่องนี้มากมายนัก
นางเพียงอยากให้เขา…ม
