างทีเขาอาจจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย และสามารถเป็นกำลังช่วยนางได้อีกแรงกระมัง?
เวลาค่อยๆเคลื่อนผ่านไปพร้อมกับห้วงความคิด
กระเบื้องหลังคาทั้งแข็งกระด้างทั้งเย็นเยียบ ไอหนาวเหน็บทำเอาขาและเท้าของนางชาไปหมด เมิ่งซีโจวถึงกับต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วค่อยๆขยับร่างที่แข็งเกร็งเล็กน้อยของตน พยายามเสาะหาท่วงท่าที่พอจะให้รู้สึกสบายขึ้นสักหน่อย
ทว่าในชั่วขณะที่ร่างของนางเพิ่งจะไหวตัว ก็บังเกิดเสียงแผ่วเบาดังขึ้น เป็นเสียงปีนป่ายที่เบาจนแทบจับมิได้สายหนึ่ง เปล่งดังขึ้นจากทางบันไดด้านหลังนาง!
สัญชาตญาณระมัดระวังภัยในใจของเมิ่งซีโจว พลันส่งสัญญาณเตือนอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อทั่วร่างขึงตึงในชั่วพริบตา ประหนึ่งสายธนูที่ถูกน้าวจนสุดแรง! หัวใจของนางเต้นกระหน่ำบ้าคลั่งอยู่ในอก จนแทบจะทะลุอกออกมาด้านนอก!
เป็นผู้ใดกัน?!
ดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้ ผู้ใดยังแอบย่องขึ้นมาบนหลังคาเรือนของนางลับๆล่อๆเช่นนี้?!
ไอสังหารเย็นเยียบสายหนึ่งเข้าครอบงำความคิดทั้งหมดของเมิ่งซีโจวในชั่วพริบตา!
นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย กดเสียงต่ำตวาดเฉียบขาด
“ลั่วกู่!”
แต่เสียงที่ตอบรับมากลับเป็นเพียงเสียงสายลมยามราตรี ที่พัดลอดกิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงครวญครางหวีดหวิวเท่านั้น
และยังมี…เสียงปีนป่ายที่ดังใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆอีกหนึ่ง
