เสียง เสียงหนักแน่นมั่นคง คล้ายค่อยๆบีบคั้นเข้ามาใกล้นางทีละก้าว!
ลั่วกู่ไม่อยู่รึ? หายหัวไปในยามคับขันเยี่ยงนี้นี่นะ?!
ไอเย็นสายหนึ่งพลันพุ่งวาบขึ้นสู่กลางกระหม่อมของนางทันใด!
เป็นเรื่องบังเอิญรึ? หรือว่า…นี่จะเป็นการล่อเสือออกจากถ้ำ?!
ยามคับขันเป็นตายถึงชีวิตเช่นนี้ จะหวังพึ่งโชคเพียงครึ่งส่วนย่อมไม่ได้!
และนางก็ไม่มีวันยอมนั่งรอคอยความตายอยู่เฉยๆเป็นแน่!
ประกายเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตาทั้งสองของเมิ่งซีโจว นางหยัดกายลุกขึ้นอย่างมั่นคง รีบคว้าเศษกระเบื้องขึ้นมา แล้วเล็งไปยังตำแหน่งบันไดที่เงาคนกำลังจะโผล่ขึ้นมา จากนั้นจึงรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ขว้างเศษกระเบื้องในมือออกไปอย่างสุดกำลัง!
“เพล้ง——!”
เศษกระเบื้องพุ่งแหวกห้วงอากาศออกไปพร้อมกับเสียงกระทบดังบาดหู เนื่องจากกระแทกเข้ากับคานไม้ตรงปลายบันได จนเศษกระเบื้องชิ้นนั้นแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยปลิวว่อน!
หัวใจของเมิ่งซีโจวแทบพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ นางรอคอยด้วยความตึงเครียด เสียงครางอู้อี้หรือเสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ที่ควรจะต้องดังขึ้นหลังจากคนผู้นั้นถูกเศษกระเบื้องพุ่งเข้าใส่ ทว่ารอคอยอยู่เนิ่นนานกลับไม่มีวี่แววใดๆ
ความหนาวเหน็บล้ำลึกยิ่งกว่าเดิมพลันแล่นเข้าบีบรัดหัวใจของนาง
แผ่นหลังของเมิ่งซีโจวมีเหงื่อ
