เย็นผุดชั้นหนึ่งในชั่วพริบตา มือของนางรีบกำเศษกระเบื้องอีกชิ้นที่ขอบคมยิ่งกว่าเดิมไว้แน่น ดวงตาทั้งคู่คมกริบราวเหยี่ยวที่กำลังกวาดมองอย่างระแวดระวังไปทั่วทั้งหลังคาเรือน
สายตาของนางจับจ้องไปทางบันได ทว่ากายกลับเคลื่อนไหวอย่างไร้สุ้มเสียงไปทางขอบหลังคา ตรงตำแหน่งที่ติดกับต้นไหวแก่อย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งจากชั้นล่างก็ทะยานพรวดขึ้นมา แล้วหยุดยืนอยู่บนหลังคาอย่างมั่นคง เมิ่งซีโจวยังไม่ทันเห็นใบหน้าของผู้มาชัดเจน แต่สัญชาตญาณของร่างกายก็ตอบสนองรวดเร็วกว่าสติไปมาก!
นางบิดกายฉับพลัน ขว้างเศษกระเบื้องในมือใส่เงาร่างนั้นอย่างสุดแรงอีกครา!
การจู่โจมของนางครั้งนี้ทั้งรวดเร็วกว่าเดิม! ทั้งเหี้ยมโหดกว่าเก่า!
ทว่าเงาดำนั้นกลับตอบสนองได้รวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ สามารถเบี่ยงหลบได้อย่างง่ายดาย ประหนึ่งว่ามิต้องออกแรงเลยสักนิด!
เมิ่งซีโจวไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป รีบดีดกายหมายกระโจนขึ้นไปบนต้นไม้ทันที ทว่าเสียงคุ้นหูเจือเสียงหัวเราะเบาๆคล้ายจนปัญญาเล็กน้อย กลับลอยมาเข้าหูทั้งสองของนางเสียก่อน
“เป็นข้าเอง”
ท่วงท่าที่เมิ่งซีโจวกำลังรวบรวมเรี่ยวแรงเตรียมพุ่งทยานออกไปนั้น พลันชะงักค้างแข็งทื่ออยู่กลางอากาศ
นางหันขวับไปมองอีกฝ่ายทันที จ้องเขม็งไปทางร่างที่ยืนอยู่ใต้แสงจันทร์เย็นเยียบนั้น
ปรากฏว่า
