วเขาเอง เจี้ยนเฉินคงจะมองข้ามคนผู้นี้
คนเดียวที่เจี้ยนเฉินไม่อาจสัมผัสได้ เช่นนั้นจะต้องเป็นเซียนผู้คุมกฎ
การมีเซียนผู้คุมกฎปรากฏตัวในห้องของตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เจี้ยนเฉินได้แต่กังวล
ท่านเป็นใคร ? เจี้ยนเฉินถาม ขณะที่เขาขยับมือขวาของเขาไว้ข้างหลังเพื่อจับหยกไว้ในมือ เนื่องจากเขาไม่สามารถสู้กับเซียนผู้คุมกฎได้ ดังนั้นทางเลือกเดียวของเขา ก็คือการขอความช่วยเหลือจากบรรพชนตระกูลหวง
เฮ้ น้องชาย ไม่ต้องกลัวเลย ชายชราคนนี้มาเยี่ยมชมอย่างกะทันหัน ถ้าข้ารบกวนเจ้า โปรดยกโทษให้ข้าด้วย เสียงแหบดังออกมาจากออกมาจากปากของชายชราในเสื้อสีฟ้า แต่เขายังนั่งอยู่ที่โต๊ะ ด้านหลังของเขายังคงเผชิญกับเจี้ยนเฉิน
รังสีที่เป็นปฏิปักษ์รอบ ๆ ตัวของเจี้ยนเฉินค่อย ๆ จางหายไปเล็กน้อย ขณะจ้องมองที่ด้านหลังของชายคนนั้นว่า ท่านเป็นใคร ?
ถ้าต้องการที่จะรู้ว่าข้าเป็นใคร ข้าจะบอกเจ้า เด็กสาวแซ่หวงได้บอกเจ้าเกี่ยวกับการที่นางมีอาจารย์แล้ว นั่นคือข้า ข้าเป็นอาจารย์ของนาง ชายคนนั้นตอบ
เจี้ยนเฉินรู้สึกทึ่งและสายตาของเขาสะท้อนความประหลาดใจดังกล่าว ท่านเป็นหัวหน้าตระกูลหวงกู่ ?
ถูกต้อง นั่นคือข้า !
ด้วยความเป็นตัวตนของเขา ได้รับการยืนยันแล้ว เจี้ยนเฉินจึงถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งใจ แม้ว่าเซียนผู้คุมกฏเป็นแหล่งที่มาของแรงกดดันให้กับเขา อย่างน้อยคนผู้นี้ก็ไม่ใช่ศัตรูของเขา
น้องชายตัวน้อยมานั่งและให้เราคุยกันเถอะ ชายผู้นี
