ำนวนมากต่างก็หยุดหลังการต่อสู้ แต่ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะพูดถึงเหตุการณ์ที่ได้เกิดขึ้น ทุกคนเพียงแต่จ้องมองที่ร่างของเจี้ยนเฉินและกลุ่มของเขาในความหวาดกลัวอย่างเงียบ ๆ
ในสายตาของพวกพ่อค้าและทหารรับจ้าง ยามรักษาเมืองไม่ได้ที่จะล้อเล่น แม้ว่าทหารเหล่านี้ไม่ได้แข็งแกร่งกว่าทหารรับจ้างที่พวกเขายังคงเป็นตัวแทนของอาณาจักรวายุครามในฐานะที่เป็นทหาร ในกรณีที่มีความขัดแย้ง ทั้งอาณาจักรวายุครามจะตอบแทนให้เงินรางวัลสำหรับหนึ่งรับผิดชอบ หากไม่ได้มีการสนับสนุนที่เหมาะสม
คนแรกที่เห็นชายหนุ่มแบกโลงศพไปทางประตูและเตะยามจนได้รับบาดเจ็บ และเฝ้าดูชายหนุ่มคนเดียวกันถูกโบย ขณะที่ผู้บัญชาการทหารภายในเมืองนั้นราวกับสุนัขที่ประจบเจ้าเพื่อการให้อภัย ทุกคนทำได้แค่พยายามที่จะคาดเดาอำนาจของชายหนุ่มที่ทำให้ผู้บังคับบัญชาต้องหวาดกลัวเขามาก
กับโลงศพที่ยังคงสกปรก ได้ถูกแบกขึ้นสูงบนไหล่ของเขา เจี้ยนเฉินก้าวลงถนนของเมือง ทำให้ทุกคนพยายามที่จะก้าวไปจากเขาอย่างรวดเร็ว ไม่มีคนใดที่จะกล้าหยุดเจี้ยนเฉินที่เดินผ่าน และทำได้เพียงหันไปมองเขาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
เข้ามาในเมืองที่มีโลงศพในมือ มันเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ยากมากที่จะเห็นในเมืองเฟิงหยาง สิ่งอัปมงคลเหมือนโลงศพนั้นไม่ได้รับอนุญาตภายในเมือง พวกเขาต้องทิ้งไว้ด้านนอก
อย่างไรก็ตาม คนมากมายของพวกเขาได้รับการยอมรับเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินนั้นเป็นคนหนึ่ง ที่สังหารเซียนปฐพีทั้งห้
