างชัดเจนจากเจี้ยนเฉิน ที่ซึ่งไม่มีทหารคนใดที่จะกล้าที่จะก้าวร้าว
ผู้บัญชาการทหารกลัวว่าเจี้ยนเฉินจะโกรธ และเขาจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดด้วยความโกรธ ดังนั้นผู้บังคับบัญชาจึงไม่ได้ล่าช้าสำหรับแม้แต่เพียงครู่เดียว เขากระโดดออกมาจากกำแพงวิ่งไปหาเจี้ยนเฉิน เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่มืดครึ้มและเลวร้ายของเจี้ยนเฉิน ใบหน้าผู้บัญชาการเริ่มกระวนกระวายและร่างกายของเขาเริ่มที่จะสั่นเทา
ชายหนุ่มที่อยู่ในด้านหน้าของเขาเป็นคนที่น่าหวั่นกลัวมาก ที่แม้กระทั่งตระกูลฮาริโต้ อำนาจนั้นเป็นสิ่งที่ไกลเกินกว่าเมืองเฟิงหยางจะกล้าล่วงเกิน
“นายท่าน โปรดระงับความโกรธของท่าน เป็นความผิดพลาดที่เกิดจากความประมาทของข้า ข้าจะลงโทษเจ้าพวกคนเหล่านี้ที่ได้ล่วงเกินท่าน ข้าหวังว่าว่าท่านจะเมินเฉยต่อคำดูถูกและปล่อยให้มันแล้วไปเถิด” ผู้บัญชาการรีบขอร้องเจี้ยนเฉินเพื่อการให้อภัย ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเคารพ เขาเป็นคนที่กลัวว่าการกระทำผิดกฎหมายเล็ก ๆ นี้จะทำให้เกิดภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้นแก่เมืองเฟิงหยาง
ผู้บัญชาการทหารสังเกตใบหน้าเจี้ยนเฉินอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เขาจะรีบหันไปดูทหารรอบตัวพวกเขา เขาแน่นอนว่าไม่ปฏิบัติต่อทหารเหล่านี้ด้วยความเคารพเหมือนที่ปฏิบัติต่อเจี้ยนเฉิน ในขณะที่เขากำลังพูดกับเจี้ยนเฉิน ใบหน้าของเขามืด ในขณะเขาตะโกนเสียงดังออกมา “ไอ้ตาบอด เจ้ากล้าที่จะหยาบคายต่อนายท่านผู้นี้หรือ ? เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ ?
