เจ้าคนโง่ที่จะมีปัญหากับนายท่าน ออกมาข้างหน้าให้หมด และขออภัยกับนายท่านเสีย”
มีความลังเลใจเล็กน้อยภายในเหล่าทหาร ก่อนที่ทหารที่หน้าซีดเผือดจะสะดุดออกมาจากด้านหลังของกลุ่ม มันมีรอยชัดเจนอยู่ที่หน้าอกของเขา มันเป็นเครื่องหมายของทหารคนแรกที่ได้ล่วงเกินเจี้ยนเฉินจนถูกเจี้ยนเฉินเตะ
เดินไปที่ทหาร เขาถีบเข้าไปที่ก้นของทหารและเริ่มข่มขู่เขา “รีบไปขออภัยจากนายท่าน!”
ผู้บัญชาการทหารได้เตะเขาอย่างแรง จนทหารทรุดลงแทบเท้าเจี้ยนเฉิน ความโกรธในใบหน้าของทหารนั้นได้หายไปอย่างสมบูรณ์ มีเพียงความหวาดกลัวอย่างที่สุด เขาเป็นคนที่ตระหนักถึงความจริงที่ว่า เขาได้ล่วงเกินคนที่เลวร้ายที่สุดที่เป็นไปได้
“ข้า ทหารผู้ต่ำต้อยคนนี้ได้ทำผิด ทหารผู้ต่ำต้อยคนนี้ทำให้นายท่านเสียเวลาอันมีค่าของท่าน นายท่าน โปรดใจกว้างและไว้ชีวิตของผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของท่าน” ทหารเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างน่าสมเพช ที่ด้านหน้าของเจี้ยนเฉิน ตอนนี้ในใจของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างมาก
ด้วยการแสดงออกอย่างหนักหน่วงและเจี้ยนเฉินจ้องมองอย่างเย็นชา จ้องทหารในด้านหน้าของเขา ชุดของเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในวันนี้ ได้ก่อให้ทำให้หัวใจของเขาจะรู้สึกดิ่งลึก ทำให้อารมณ์ของเขาไม่ได้คงที่นัก เมื่อทหารได้หยุดเขาจากการแบกโลงศพของป้าหยุนไห่ของเขาเข้าไปในเมือง เจี้ยนเฉินนั้นพร้อมที่จะฆ่าอย่างแท้จริง ถ้าไม่ได้รับคำขอโทษในเวลาที่เหมาะสมจากผู้บัญชากา
