เป็นเถี่ยต้าที่เข้าร่วมตรากตรำกับพวกเขา
ภายใต้การเคลื่อนไหวเป็นระเบียบของทุกคน หลุมศพได้ถูกขุดอย่างรวดเร็ว แค่ 2 เมตรใต้ผืนดิน ก็เป็นโลงศพสีเข้ม
ท่านแม่ ! ! ! เห็นโลงศพ ความทุกข์และความเจ็บปวดของไป๋เหลียนระเบิดทั้งหมดในคราวเดียวกันในรูปแบบของเสียงคร่ำครวญที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ถ้าไม่ใช่เจี้ยนเฉินหยุดนาง นางคงกระโดดลงกอดโลงศพ
หัวใจของเจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเมื่อเห็นโลงศพเปื้อนโคลนนี้ เขาถอนหายใจ เขาค่อย ๆ ยกโลงศพลอยขึ้นจากพื้นดิน โดยการใช้พลังงานของโลก เขาวางมันอย่างระมัดระวัง วางมันลงบนพื้นโล่ง
ที่ใกล้โลงศพ มือที่เต็มไปด้วยเลือดของไป๋หยุนเทียนนั้นค่อย ๆ เช็ดสิ่งสกปรกออกบนโลงศพ นางกระทำอย่างระมัดระวังราวกับกำลังขัดอัญมณีมีค่าอย่างหาค่ามิได้
น้องหยุนไห่ ยี่สิบปีได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เจ้ายังคงจำข้าได้มั้ย ข้าเอง พี่สาวของเจ้า หยุนเทียน ไป๋หยุนเทียนพึมพำ หยุนไห่ กลับบ้านกับพี่สาวของเจ้า ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าทุกวัน เจ้าจะได้ไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว
อีกด้านหนึ่งเป็นไป๋เหลียนที่ทรุดตัวลงกับโลงศพพร้อมกับน้ำตาที่ไหลจากตาของนางราวกับไม่มีวันหมด ที่สุดแล้ว นางร้องไห้หนักมากจนทำให้ตาของนางแดงก่ำ
ท่านแม่ ไป๋เหลียน เราควรรีบนำศพกลับไปที่เมือง หลังจากถูกฝังอยู่ที่นี่เป็นเวลาหลายปีในดินแดนนี้ ข้าแน่ใจว่า ท่านป้าคงจะเอือมระอากับสถานที่นี้ เจี้ยนเฉินปลอบพวกเขา
ช่วงเวลานี้ไม่มีการคัดค้านจากไป๋
