บัติที่เจ้าต้องรักษา แต่เจ้ากลับล้มเหลวในการรักษาสมบัติ ที่เลวร้ายไปกว่านั้น เจ้าทุบตีนางจนตาย ! ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิตของเจ้า ! ไป๋หยุนเทียนร้องออกมาด้วยความปวดร้าว นางโจมตีเขาอย่างดุเดือด เมื่อนางคิดย้อนไปถึงน้องสาวของนางว่าถูกฆ่าโดยคนผู้นี้ นางรู้สึกเพียงความปวดร้าวการลงมือของไป๋หยุนเทียนทำให้ หมิงตง โหยวเยว่ ตู่กูเฟิงและเถี่ยต้า มองด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและปากที่อ้าค้างอย่างเต็มไปด้วยความสับสน พวกเขาได้แต่จ้องมองนางและมองหน้ากันและกัน พวกเขาไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดีหยุนเหลียนยังคงทุกข์ ไม่สามารถหยุดตัวเองเช่นกัน ด้วยเท้าทั้งสอง นางยังคงเตะที่ศีรษะของบิดาของนาง ขณะร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจควบคุม“หยุดนะ เหลียนเอ๋อ ข้าเป็นพ่อของเจ้า ข้าอาจจะทำผิดกับท่านแม่ของเจ้า พ่อได้ทำผิด พ่อปรารถนาที่จะขอโทษ โปรดยกโทษให้พ่อของเจ้า ถ้าเจ้าไม่ให้ยาถอนพิษกับพ่อ พ่อจะตายจากยาพิษนี้ เขาร้องออกมา ด้วยหัวที่แนบอยู่บนพื้นดิน ร่างกายของเขาทุกข์ทรมานจากพิษ เขาได้สูญเสียการควบคุมร่างกายของเขา วิธีเดียวที่เขาจะมีชีวิตรอดอยู่ได้ คือลูกสาวของเขามียาแก้พิษเจ้าไม่สมควรเป็นพ่อของข้า ไม่มีพ่อที่โหดร้ายเช่นเจ้า จากนี้ไป ข้าจะละทิ้งแซ่หยุน และจะใช้แซ่ไป๋ ! ไป๋เหลียนตะเบ็งเสียงบอกด้วยน้ำตาหลังจากโจมตีออกไป ผู้หญิงสองคนก็หยุดเหลียนเอ๋อ พาท่านป้าไปดูหลุมฝังศพของแม่ของเจ้า ไป๋หยุนเทียนออกคำสั่งพยักใบหน้าลง ไป๋เหลียนพาทั
