่าที่เจี้ยนเฉินจะเชื่อได้
ค่อย ๆ วางลงแผ่นหนังในมือลง เจี้ยนเฉินมองหญิงสาวอย่างจริงจัง บอกมา เจ้าเรียนรู้ทักษะปาฏิหาริย์น้ำของตระกูลไป๋มาจากที่ไหน ?
นี่เป็นสิ่งที่มารดาสอนข้า มันมีอะไรงั้นหรือ ? นางตอบด้วยความความงงงวย
มารดาเจ้ามีชื่อว่าอะไร ?
เมื่อเจี้ยนเฉินถามนาง หญิงสาวเริ่มคิดหนัก ค้นหาส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจในความทรงจำที่มีอยู่ของนาง นางไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่เริ่มคิดถึงแต่ความทรงจำที่เจ็บปวด นางร้องไห้ออกมา มารดาข้าชื่อไป๋หยุนไห่ !
ราวกับถูกฟ้าผ่า ทั้งร่างกายของเจี้ยนเฉินเริ่มสั่นเทา เป็นแผ่นหนังที่มีทักษะการต่อสู้ร่วงจากมือของเขา มันช่างยากที่จะเชื่อ เจี้ยนเฉินมองหญิงสาวอย่างตกตะลึง ไป๋หยุนไห่ ไป๋หยุนไห่ ไป๋หยุนไห่ มารดาเจ้าเป็นคนสกุลไป๋. . . . . . .
หมิงตงและคนอื่น ๆ จ้องมองอย่างความสับสนที่เจี้ยนเฉิน พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวไป๋ และไม่เข้าใจในความสัมพันธ์ที่เจี้ยนเฉินมีกับพวกเขา เป็นธรรมดาที่พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมเจี้ยนเฉินต้องตะลึงเมื่อเขาได้ยินว่าแม่ของหญิงสาวเป็นคนสกุลไป๋
น้องชาย เจ้าเป็นอะไรไป ? หมิงตงไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่ถามด้วยความเป็นห่วง เจี้ยนเฉินเป็นพี่น้องของเขา อารมณ์ของเจี้ยนเฉินจะมีอิทธิพลต่อเขาเช่นกัน
ราวกับตระหนักได้ถึงอารมณ์ในจิตใจของเขา เจี้ยนเฉินค่อย ๆ ส่ายหน้า ข้าไม่เป็นไร กับที่สายตาของเขาหันกลับไปจ้องเขม็งที่หญิงสาว ในช่วงเวลานี้ แววตาท
