ี่เปลี่ยนแปลงอย่างมาก
เจ้าชื่ออะไร เจี้ยนเฉินถามอย่างแปลกใจ ปรากฏความอบอุ่นในน้ำเสียง
ข้าชื่อหยุนเหลียน ! ! นางตอบ ดวงตาสดใสของนางจ้องมองอย่างสงสัยที่เจี้ยนเฉินราวกับงุนงงเกี่ยวกับท่าทีของเจี้ยนเฉิน นางเป็นคนฉลาดและรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในน้ำเสียงของเจี้ยนเฉิน
แม่ของเจ้าตายไปแล้วใช่มั้ย ? เจี้ยนเฉินถาม
เมื่อพูดถึงแม่ของนาง หยุนเหลียนดวงตาเริ่มเอ่อขึ้นด้วยน้ำตาอีกครั้งก่อนที่จะพยักหน้าของนาง
เจี้ยนเฉินถอนหายใจและเอ่ยว่า เช่นนั้นมารดาของเจ้าไม่เคยบอกเจ้าเกี่ยวกับตระกูลไป๋”
หยุนเหลียนมองอย่างว่างเปล่าไปที่เจี้ยนเฉิน ก่อนจะสั่นศีรษะ นางไม่เคยรู้เกี่ยวข้องกับครอบครัวไป๋
แม่ของเจ้าตายได้อย่างไร ? เจี้ยนเฉินถามคำหนึ่งด้วยน้ำเสียงที่เย็นชานัก
มีแสงสะท้อนออกมาจากสายตา มันเป็นความโกรธ หยุนเหลียนกัดฟันของนางแน่น แม่ของข้าถูกทุบตีจนตายด้วยหัวหน้าครอบครัวหยุน เขาเป็นสัตว์เดรัจฉานในคราบมนุษย์ เพื่อประโยชน์ในการเรียนรู้ทักษะการต่อสู้จากแม่ของข้า เขาพยายามแย่งชิงมันจากนาง แต่แม่ของข้าต่อต้าน ร่างกายของนางก็อ่อนแอและหลังจากถูกทุบตีอย่างทารุณเช่นนั้น นางไม่สามารถที่จะทนอีกต่อไปได้ นางจากโลกนี้ไป . . . . . . .
หยุนเหลียนร้องไห้ออกมาตรงนี้ แม่ของข้าตายอย่างโหดร้ายเกินไป ข้าต้องแก้แค้นให้แม่ของข้า ฆาตกรที่ฆ่านาง มันไม่ใช่มนุษย์ แต่มันเป็นสัตว์เดรัจฉานในคราบมนุษย์ ! ถึงแม้ว่าหัวหน้าครอบครัวหยุนจะเป็นบ
