ย็นชานักมีแสงสะท้อนออกมาจากสายตา มันเป็นความโกรธ หยุนเหลียนกัดฟันของนางแน่น แม่ของข้าถูกทุบตีจนตายด้วยหัวหน้าครอบครัวหยุน เขาเป็นสัตว์เดรัจฉานในคราบมนุษย์ เพื่อประโยชน์ในการเรียนรู้ทักษะการต่อสู้จากแม่ของข้า เขาพยายามแย่งชิงมันจากนาง แต่แม่ของข้าต่อต้าน ร่างกายของนางก็อ่อนแอและหลังจากถูกทุบตีอย่างทารุณเช่นนั้น นางไม่สามารถที่จะทนอีกต่อไปได้ นางจากโลกนี้ไป . . . . . . .หยุนเหลียนร้องไห้ออกมาตรงนี้ แม่ของข้าตายอย่างโหดร้ายเกินไป ข้าต้องแก้แค้นให้แม่ของข้า ฆาตกรที่ฆ่านาง มันไม่ใช่มนุษย์ แต่มันเป็นสัตว์เดรัจฉานในคราบมนุษย์ ! ถึงแม้ว่าหัวหน้าครอบครัวหยุนจะเป็นบิดาของนาง แต่นางก็ไม่ได้มีความรู้สึกใดกับเขา นอกจากความเกลียดชังเจี้ยนเฉินกำหมัดอย่างแรง ในมือของเขาเต็มไปด้วยเสียงกระดูกลั่นด้วยการระเบิดของความโกรธของเขาตู่กูเฟิง ลากหัวของหัวหน้าครอบครัวหยุนออกมานี่ เจี้ยนเฉินคำรามตู่กูเฟิงจ้องมองอย่างลึกซึ้งไปที่เจี้ยนเฉินก่อนจะหันหลังกลับไป รีบเอาตัวชายที่ได้รับบาดเจ็บมา เขาโยนผู้ชายลงบนพื้นดินหัวหน้าครอบครัวหยุนได้รับบาดเจ็บหลังจากได้รับการโจมตีเพียงครั้งเดียวจากเจี้ยนเฉิน อย่างน่าเศร้า แม้กระทั่งตอนนี้ เขาพบว่าตัวเองยังไม่มีมีแรงลุกขึ้นมาได้อีก เซียนปฐพีไม่อาจต้านทานเซียนสวรรค์ได้ นับประสาอะไรกับเขาซึ่งเป็นเพียงเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษเจ้าสารเลว ! ข้าจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าจะถูกฝังอยู่กับแม่ของข้
