ุนไห่ มารดาเจ้าเป็นคนสกุลไป๋. . . . . . .หมิงตงและคนอื่น ๆ จ้องมองอย่างความสับสนที่เจี้ยนเฉิน พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวไป๋ และไม่เข้าใจในความสัมพันธ์ที่เจี้ยนเฉินมีกับพวกเขา เป็นธรรมดาที่พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมเจี้ยนเฉินต้องตะลึงเมื่อเขาได้ยินว่าแม่ของหญิงสาวเป็นคนสกุลไป๋น้องชาย เจ้าเป็นอะไรไป ? หมิงตงไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่ถามด้วยความเป็นห่วง เจี้ยนเฉินเป็นพี่น้องของเขา อารมณ์ของเจี้ยนเฉินจะมีอิทธิพลต่อเขาเช่นกันราวกับตระหนักได้ถึงอารมณ์ในจิตใจของเขา เจี้ยนเฉินค่อย ๆ ส่ายหน้า ข้าไม่เป็นไร กับที่สายตาของเขาหันกลับไปจ้องเขม็งที่หญิงสาว ในช่วงเวลานี้ แววตาที่เปลี่ยนแปลงอย่างมากเจ้าชื่ออะไร เจี้ยนเฉินถามอย่างแปลกใจ ปรากฏความอบอุ่นในน้ำเสียงข้าชื่อหยุนเหลียน ! ! นางตอบ ดวงตาสดใสของนางจ้องมองอย่างสงสัยที่เจี้ยนเฉินราวกับงุนงงเกี่ยวกับท่าทีของเจี้ยนเฉิน นางเป็นคนฉลาดและรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในน้ำเสียงของเจี้ยนเฉินแม่ของเจ้าตายไปแล้วใช่มั้ย ? เจี้ยนเฉินถามเมื่อพูดถึงแม่ของนาง หยุนเหลียนดวงตาเริ่มเอ่อขึ้นด้วยน้ำตาอีกครั้งก่อนที่จะพยักหน้าของนางเจี้ยนเฉินถอนหายใจและเอ่ยว่า เช่นนั้นมารดาของเจ้าไม่เคยบอกเจ้าเกี่ยวกับตระกูลไป๋”หยุนเหลียนมองอย่างว่างเปล่าไปที่เจี้ยนเฉิน ก่อนจะสั่นศีรษะ นางไม่เคยรู้เกี่ยวข้องกับครอบครัวไป๋แม่ของเจ้าตายได้อย่างไร ? เจี้ยนเฉินถามคำหนึ่งด้วยน้ำเสียงที่เ
