เจี้ยนเฉินก่อนหน้านี้
เจี้ยนเฉินทันทีได้กล่าวออกว่า ผู้ร้ายนั้นมันครอบครองลูกสัตว์อสูร ตราบใดที่พบมัน นั่นย่อมจะพบคนร้ายเช่นกัน
ข้าไม่เคยคิดว่า มันจะเป็นเจ้าที่ขโมยลูกสัตว์อสูรระดับ 5 ไป หยุนหลี เจ้าคิดว่า คนที่จะสามารถสังหารเต้าคังของเราได้ มันจะเป็นใครนอกจากเจ้า ทั่วเมืองเวค ในขณะที่คนส่วนใหญ่ไม่มีทักษะการต่อสู้ มีแต่เจ้าผู้เป็นคนลงมือ แต่เราไม่เคยสงสัยเลยว่า จุดเริ่มต้นมันจะมาจากเจ้า ไคเอ้อโกรธมากเช่นกัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเจตนาสังหารอย่างรุนแรง
ฉิงเฟิงมองไปที่เจี้ยนเฉินและกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “หัวหน้า ขณะที่เต้าคังถูกฆ่า เต้าคังของเราก็จากไปอย่างไม่สงบ เราไม่อาจปล่อยให้เขาตายไปโดยไม่ล้างแค้นให้เขา”
คำพูดของฉิงเฟิง ได้ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของหยุนหลี และเริ่มมีดวงไฟกระพริบขึ้นในสายตาของเขา
พยักหน้าลง เจี้ยนเฉินจ้องมองไปที่หยุนหลี หยุนหลี เจ้ามีอะไรจะพูดแก้ตัวหรือไม่ ?
รู้ดีอยู่ในใจว่า มันไม่อาจมีวิธีใดที่จะแก้ตัวเองอีกต่อไป หยุนหลีได้ตัดสินใจที่จะเลิกปิดบังพวกเขา “ถูกต้อง ผู้ที่แทรกซึมเข้าไปในกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีคือข้า ผู้ที่ขโมยสัตว์อสูรระดับ 5 คือข้า และเต้าคังก็ตายด้วยมือของข้าเช่นกัน ไม่ว่าจะอย่างไร ข้า หยุนหลี คือขุนนางของอาณาจักรวายุครามและเมืองเวค หากเจ้ากล้าทำอันตรายกับขุนนางของอาณาจักรวายุคราม แล้วมันจะนับว่าเจ้าท้าทายอำนาจของอาณาจักรวายุคราม ตั้งตนเป็นศัต
