รู อาณาจักรทั้งหมดจะไม่นิ่งนอนใจให้เจ้าทำร้ายข้าแน่”
คำพูดของหยุนหลี ดวงตาของเจี้ยนเฉินฉายแววเย็นชา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนปากของเขา ขณะที่ไคเอ้อและคนอื่น ๆ หรี่ตามองด้วยความกังวล อาณาจักรวายุครามจัดว่าเป็นยักษ์ใหญ่เกินไป พวกเขาไม่มีโอกาสที่จะล่วงเกินได้
“เจ้าตีค่าอาณาจักรวายุครามมากเกินไป คิดจะใช้มันคุ้มกายเจ้าต่อหน้าข้างั้นหรือ เจ้าช่างน่าสมเพชอะไรเช่นนี้ ! ” เจี้ยนเฉินหัวเราะอย่างดูแคลน
หยุนหลีเริ่มต้นคิดว่า เขาเคยคิดว่าเจี้ยนเฉินนั้นจะถูกเขาขู่ให้กลัวได้ด้วยอาณาจักรวายุคราม เขามองว่าเจี้ยนเฉินนั้นไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่าแมลงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่อาจจะช่วยตัวเองได้
เจี้ยนเฉิน กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีประสงค์ที่จะเป็นศัตรูกับอาณาจักรวายุครามเช่นนั้นหรือ ! หยุนหลีกล่าว เสียงดัง จิตใจของเขารู้สึกไม่ค่อยดี เมื่อหยุนหลีคิดเกี่ยวกับปูมหลังของเจี้ยนเฉินที่พร่าเลือน เจี้ยนเฉินนั้น แท้จริงแล้วเป็นบุคคลลึกลับในสายตาของเขา อย่างน้อยเขารู้ว่าเจี้ยนเฉินเป็นหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี แต่เขาก็ขาดข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขา มองเห็นทักษะและวิธีที่เจี้ยนเฉินจัดการกับเขา หยุนหลีได้แต่สงสัยว่าเจี้ยนเฉินนั้นไม่ใช่เพียงชาวบ้านเพียงสามัญหรือไร้วัฒนธรรมแต่อย่างใด
อาณาจักรวายุครามนั้น พวกเขาไม่มีสิทธิ์ตั้งตัวเป็นศัตรูกับข้า ไคเอ้อ จับกุมตัวเจ้าเมือง และพาเขาออกมา เจี้ยนเฉินบัญชา
“ขอรับ หัวหน้าของพวกเขาเป็นกบฏต่ออาณาจัก
