ล่หลังด้วยท่าทีที่เป็นมิตร น้องเจี้ยนเฉิน ทำไมไม่นั่งก่อนล่ะ ? พี่ชายอย่างข้า จะเตรียมงานฉลองต้อนรับชัยชนะกลับจากเมืองทหารรับจ้างใครว่าข้าจะจากไป ? ข้าเพียงปรารถนาค้นหาคำตอบเท่านั้น เจ้าเมืองหยุนหลี หากท่านไม่ทราบก็ไม่เป็นไร เจี้ยนเฉินพูด แต่ในเวลานี้ เสียงของเขาก็กลายเป็นเย็นชามากขึ้นกว่าก่อนฮ่าฮ่า เช่นนั้นให้พี่ชายของเจ้าต้อนรับเจ้าที่นี่ มันมีสวนดอกไม้ ทำไมไม่นั่งก่อนเล่า ? ” หยุนหลีเริ่มดึงแขนเจี้ยนเฉินไปในทิศทางของสวนดอกไม้เจี้ยนเฉินสะบัดแขนของเขาให้หลุดออกจากมือของหยุนหลี “ใครบอกว่าข้าต้องการที่จะไปสวนดอกไม้ ? เจ้าเมืองหยุนหลี เจ้าควรปล่อยให้เราจากไปอย่างเงียบ ๆ” เจี้ยนเฉินไม่ได้แม้แต่จะสนใจ เขาพูดออกด้วยเสียงเย็นยะเยือก เขาเดินไปที่ชั้นสองของอาคารมีปัญหาจากการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันในน้ำเสียงของเจี้ยนเฉิน หยุนหลีมีท่าทีตื่นตระหนก เจี้ยนเฉินได้เดินและรีบวิ่งไปที่เขา หยุนหลีกล่าวว่า น้องเจี้ยนเฉิน เจ้าจะเดินไปที่ห้องพักทำไม ?เวลานี้เจี้ยนเฉินไม่ได้ให้ความสนใจกับหยุนหลี เดิมทีหยุนหลีอยากจะหยุดเจี้ยนเฉินให้เข้าไปในห้องส่วนตัวของเขา แต่จะหยุดเจี้ยนเฉินได้อย่างไรรอยยิ้มบนใบหน้าหยุนหลีหายไปในที่สุด เขารู้สึกฉุนเฉียวกับการกระทำของเจี้ยนเฉิน เขาจ้องเขม็งไปที่เจี้ยนเฉิน เขากล่าวเสียงต่ำว่า เจี้ยนเฉิน นี่เจ้าทำอันใดอยู่ ? อธิบายการกระทำของเจ้าก็ไม่ได้มีอันใด เจี้ยนเฉินพูดขึ้น โดยตอนนี้
