งสัตว์อสูรระดับ 3
ท่องเที่ยวอยู่บนภูเขาอย่างไม่รีบ เจี้ยนเฉินรับรู้ได้ว่าเจ้าลูกพยัคฆ์ขาวยังคงนอนหลับอยู่กับหน้าอกของเขา มันกำลังย่อยสมบัติที่กินเข้าไป
เจี้ยนเฉินค่อย ๆ ลูบหัวของลูกเสือที่หลับอยู่กับหน้าอกของเขา มีสมบัติสวรรค์ที่ใช้ในการเลี้ยงลูกเสือจำนวนมาก ยามนี้มันเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่ง และอยู่ในระดับเดียวกับสัตว์อสูรระดับ 4
หมิงตง ไคเอ้อ และคนอื่นติดตามเจี้ยนเฉินจากทางด้านหลัง พวกเขารู้จักลูกเสือของเจี้ยนเฉินมาเป็นระยะเวลานาน แต่ทุกคนก็มีความคิดที่ว่า เจี้ยนเฉินเพียงเลี้ยงสัตว์อสูรที่น่ารัก ดังนั้นเขาจึงหาได้สนใจมันไม่
ไคเอ้อ เจ้าได้รับลูกของสัตว์อสูรระดับ 5 แล้วที่ใดกันที่มันถูกขโมย ? เจี้ยนเฉินก็ถามขึ้น
ไคเอ้อลังเลครู่หนึ่ง พร้อมกับฉิงเฟิงพูดขึ้นกับเขา เราได้ส่งคนออกไป และค้นหาเมืองของเรา แต่เราไม่พบเบาะแสใด ๆ ของบุคคลที่กระทำการอุกอาจเช่นนี้ เหมือนตอนเย็นลูกสัตว์อสูรถูกขโมย มีผู้ชายของเราเฝ้าประตูเมือง ถ้าบุคคลใดได้รับเห็นแบกลูกสัตว์อสูรภายในเมือง เราก็ควรจะเจอ แต่ทว่า ภายหลังมานี้ รายงานนั้นกลับไม่มีข้อมูลที่เราต้องการ ดังนั้นเราทุกคนคิดว่า ลูกสัตว์อสูรระดับ 5 ได้ถูกขโมยออกนอกเมือง หลบหนีเข้าไปในทิศทางใดก็ได้
ลูกของพยัคฆ์ขนทองมันเกิดเรื่องราวที่น่าจดจำกับกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีของเรา เจี้ยนเฉินถอนหายใจ เป็นเขาคิดย้อนไปถึงอดีต
สับสนกับท่าทีของเจี้ยนเฉิน ไคเอ้อถาม หัวหน้า มีค
