กคนที่คอยรับชมอยู่เริ่มพูดคุยกัน เนื่องจากเขานั้นไม่ได้สวมเครื่องแบบของสำนัก ทุกคนจึงสงสัยว่าเขาเป็นใคร ในตอนนั้นทั้งกาดิเหลียงและกาดิซิ่วหลีเองก็จับจ้องไปที่เขา
“เขาเป็นใครกัน ? ข้าไม่เคยเห็นเขามาก่อน เขานั้นไม่ได้สวมเครื่องแบบของสำนักเรา ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เป็นศิษย์ของสำนักคากัต” กาดิเหลียงพูดพึมพำกับตนเองพร้อมกับคิ้วที่ขมวดหากัน เขาหันไปหาศิษย์ที่อยู่ข้าง ๆ เขาและกระซิบ “ไปเรียกอาจารย์ใหญ่ไป่เอิน บอกเขาว่ามีคนนอกเข้ายุ่งเรื่องของสำนักคากัต”
“ขอรับ ! ” ศิษย์คนนั้นคือบุตรชายของคนที่คอยทำหน้าที่คุ้มครองตระกูลกาดิ เขาได้ลังเลและรับคำสั่งของกาดิเหลียงทันที ในเสี้ยววินาทีเขาก็วิ่งออกไปหาอาจารย์ใหญ่
กาดิหยุนมองไปที่ชุดขาวของหมิงตงด้วยสายตาที่สงสัยก่อนที่จะถามออกมา “เจ้าไม่ใช่ศิษย์ของสำนักคากัต ใช่หรือไม่ ? “
“เจ้าเดาได้ถูกต้อง ข้าไม่ใช่ศิษย์ของสำนักคากัต ดังนั้นการต่อสู้นี้จะไม่เกี่ยวกับตำแหน่งของเจ้าในสำนัก ไม่ว่าเจ้าจะแพ้หรือชนะ งั้นเอาอย่างนี้เป็นไง เจ้าอยากจะสู้หรือไม่ ? ” หมิงตงหัวเราะพร้อมกับเอามือขึ้นกอดอกอีกครั้ง
“แน่นอน พวกเราจะสู้กัน ! ข้า กาดิหยุน ไม่เคยกลัวผู้ใด แต่เจ้าชื่ออะไร ? ” กาดิหยุนป้องมือทั้งสองเข้าหากัน
“ข้าจะบอกชื่อของข้าหลังจากสู้กันแล้ว” หมิงตงหัวเราะ เขานั้นไม่ได้กังวลเลยสักนิด นี่ไม่ต่างอะไรกับการเล่นสนุกแม้แต่นิดเดียว
กาดิหยุนนั้นดูอายุไม่ต่างจากหมิงตงเลย
