รมาเยี่ยมของเจี้ยนเฉินทำให้อาซันและแม่ของเขานั้นแปลกใจ พวกเขาได้พูดกลับมาด้วยความเคารพ “พวกเราขอคารวะนายน้อยสี่ ! ” แม่ของอาซันนั้นดูจะนอบน้อมมากเกินไป
การอาศัยอยู่ในตระกูลเจียงหยางในเวลาอันสั้นนี้ทำให้อาซันและแม่ของเข้าใจถึงบุคลิกของเจี้ยนเฉิน พวกเรารู้ถึงฐานะของเจี้ยนเฉินภายในตระกูลแห่งนี้ว่าสูงส่งเพียงใด และเขาเองยังเป็นถึงผู้พิทักษ์จักรพรรดิของอาณาจักรเกอซุน ด้วยความแตกต่างของฐานะของทั้งสองฝ่ายทำให้แม่ลูกคู่นี้รู้สึกตื่นตระหนกอย่างมาก
“ท่านป้า, อาซัน พวกเราคือครอบครัวเดียวกันที่นี่ ไม่จำเป็นต้องสุภาพอันใด” เจี้ยนเฉินใช้จิตใจของเขาเพื่อควบคุมพลังงานของโลกและแช่แข็งบริเวณโดยรอบเพื่อไม่ได้พวกเขาได้คุกเข่าลงอีก ทั้งสองนั้นเป็นคนจากตระกูลเคนดัล แล้วจะให้ทั้งสองคุกเข่าแก่เจี้ยนเฉินได้อย่างไร ?
เจี้ยนเฉินเดินเข้าไปหาทั้งสองและนั่งลงที่โต๊ะใกล้ ๆ พร้อมกับยิ้มออกมา “ท่านป้า, อาซัน มานั่งที่นี่สิ ข้าเห็นว่าท่านทั้งสองกำลังพูดคุยกันก่อนหน้านี้ พวกท่านมีปัญหาอันใดหรือไม่ ? “
แม่และลูกชายคู่นั้นลังเลสักพักก่อนที่อาซันจะเป็นฝ่ายพูดขึ้น “นายน้อยสี่ แม่ของข้าและข้านั้นรู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่ท่านปฏิบัติกับเราดีเช่นนี้ แต่พวกนั้นนั้นคุ้นชินกับการอาศัยอยู่แบบก่อนหน้านี้มากกว่า การอาศัยอยู่แบบนี้นั้นทำให้พวกข้ารู้สึกแปลก ๆ ดังนั้นข้าและแม่ของข้าจึงอยากจะย้ายออกจากที่นี่”
คิ้วของเจี้ยนเฉินยกขึ้น
