ในตอนที่เขาฟังคำพูดนั้น แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดสิ่งใดออกไป สตรีผู้นั้นก็ได้พูดตัดขึ้นมาก่อน “นายน้อยสี่ ลูกชายของข้าพูดได้ถูกต้อง เราทั้งสองนั้นมิใช่คนที่จะมาอาศัยในที่หรูหราเช่นนี้ พวกเราปรับตัวกับการใช้ชีวิตแบบนี้มิได้ ข้าหวังจะใช้เงินเก็บเพื่อจัดหาที่พักในเมืองลอร์และทำงาน ถ้านายน้อยสี่อนุญาต ! “
เจี้ยนเฉินใคร่ครวญอยูสักพักก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาและตอบกลับ “ถ้างั้นก็ดี ถ้าท่านป้าและอาซันอยากจะใช้ชีวิตแบบนั้น ข้าก็หักห้ามไม่ได้ ท่านป้า ข้าจะให้ลุงเจียงช่วยจัดการให้ท่าน ดังนั้นท่านไม่ต้องกังวลเรื่องที่พัก”
……
ด้วยระยะทางที่แสนไกลจากอาณาจักรเกอซุน มีแสงแห่งรุ่งอรุณลอยขึ้นสูงกว่าร้อยเมตรปรากฏขึ้นบนพื้นที่ว่างเปล่า
“ผู้อาวุโสสูงสุด พวกเราเพิ่งค้นพบชายจากนิกายดาบโลหิตกำลังเคลื่อนไหวบางอย่าง แต่พวกส่วนมากนั้นอยู่ที่บริเวณพื้นที่ชายฝั่ง” ผู้อาวุโสป้องมือด้วยความเคารพ ตรงหน้าเขามีชายวัยกลางคนที่กำลังลอยอยู่ในอากาศ นั่นคือลุงเทียนของหมิงตงนั่นเอง—เทียนเจี้ยน !
“นิกายดาบโลหิต ! ” คิ้วของเทียนเจี้ยนขมวดเข้าหากัน “นี่ก็เป็นเวลากว่าพันปีตั้งแต่ที่พวกนั้นเคลื่อนไหวในทวีปนี้ พวกนั้นได้ปรากฏตัวมาที่ชายฝั่ง พวกนั้นวางแผนสิ่งใดไว้กัน ? “
“ผู้อาวุโสสูงสุด เป็นไปได้หรือไม่ว่านิกายดาบโลหิตนั้นจะวางแผนสิ่งใดใหญ่โตไว้ ? ” ผู้อาวุโสอีกคนถามขึ้นมาดัง ๆ
เทียนเจี้ยนพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะพูดขึ้น “นี่ก็เป็น
