บ ลุงเทียนก็ได้ยกมือขึ้นเพื่อห้ามเขาพร้อมกับเปล่งเสียงอันสงบราบเรียบออกมา “อย่ากังวล ข้าเพียงแค่อยากจะดูสภาพของร่างกายของเขาในตอนนี้ ข้าไม่ได้จะทำร้ายเขา”
เมื่อได้ยินดังนั้น หมิงตงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก — เขาคิดว่าลุงเทียนนั้นจะทำร้ายเจี้ยนเฉิน
ไม่นานแสงสีทองที่ห่อหุ้มร่างกายเจี้ยนเฉินก็ได้หายไป แสงสีทองจากตาของเซียนผู้คุ้มกฎนั้นหายกลับไปเป็นปกติ เจี้ยนเฉินรู้สึกได้ว่าเขาสามารถควบคุมร่างกายตนเองได้อีกครั้ง
แม้ว่าเขาจะไม่ได้ถูกทำร้ายแต่นั่นก็ทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนโดนกระสุนเจาะทะลุร่างกายตนเองอยู่ เขาไม่รู้ว่าลุงเทียนนั้นแข็งแกร่งเพียงใด แต่สิ่งที่ลุงเทียนนั้นทำนั้นทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกหวาดกลัว ถ้าแค่เพียงมองแค่แวบเดียวนั้นสามารถทำให้เจี้ยนเฉินไม่สามารถควบคุมร่างกายตนเองได้ นั่นหมายความว่าความแข็งแกร่งของลุงเทียนนั้นมากมายเกินกว่าที่จะคาดเดาได้
คิ้วของลุงเทียนขมวดเข้าหากันพร้อมกับสายตาที่เปล่งประกายจ้องมองมาที่เจี้ยนเฉิน เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างสงสัย “อาวุธเซียนของเจ้านั้นพังทลายเช่นนั้นหรือ ? “
ใจของเจี้ยนเฉินเกือบจะทะลุออกมาถึงลำคอ ความลับที่ว่าอาวุธเซียนของเขานั้นพังทลายนั้นเป็นสิ่งที่ไม่มีเซียนผู้คุมกฎคนใดในอาณาจักรฉินหวงหรือตระกูลหวงทราบ ลุงเทียนกลับรู้สิ่งนี้แค่เพียงชำเลืองแค่แวบเดียวก็รู้ได้ถึงความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเจี้ยนเฉิน แล้วนั่นจะไม่ให้เขารู้สึกแปล
