แทงจนเจ็บปวด
เขาคิดไม่ถึงเลยว่า นางจะสามารถมองทะลุชั้นกระดาษ ที่เขาพยายามประคับประคองใช้ปกปิดไว้สุดชีวิตได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้
ใช่แล้ว… นี่เขาหลงลืมไปได้อย่างไรกัน? เดิมทีนางก็เป็นสตรีที่แสนชาญฉลาดดุจแก้วเจียระไนเช่นนี้อยู่แล้ว
สายตาของเมิ่งซีโจวไม่เพียงมิได้ผละหนีเพราะปฏิกิริยาของเขา ตรงกันข้าม นางกลับยิ่งทอดมองลึกลงไปมากกว่าเดิม
ในแววตาคู่นั้นไร้ซึ่งโทสะ ไร้คำซักไซ้เอาความ มีเพียงความโศกเศร้าหนักอึ้ง และความรู้สึกไม่อยากเชื่อที่ยากจะรับไหว
สายตานั้นราวกับกำลังถลกหนังของเขาออกทั้งร่าง เปิดโปงอาการดิ้นรนและความรู้สึกหวั่นไหวทั้งปวงให้ปรากฏแจ่มแจ้งกลางแสงตะวัน จนมิอาจหาใต้เงาใดหลบซ่อนได้อีก
แววตาของนางคล้ายกำลังกล่าวว่า… เจ้าจดจำข้ามิได้เชียวรึ?
เขาหวนคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าเหตุใดตนจึงได้จดจำคนผิด ความเจ็บปวดนั้นประหนึ่งถูกแส้เฆี่ยนลงกลางใจครั้งแล้วครั้งเล่า
ทว่าแม้จะมีเหตุผลมากมายเพียงใด เขาก็ไร้คำโต้แย้ง
เขาจำคนผิดจริงๆ กระทั่งเกือบจะ…สังหารนางด้วยสองมือตนแล้ว
หลังจากเงียบงันอยู่นาน ในที่สุดเขาจึงขานรับขึ้นเสียงหนึ่ง
“ใช่”
เมิ่งซีโจวหลุบตาลง ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
“พี่น้องฝาแฝด… ย่อมเหมือนกันมากนัก”
ความรู้สึกผิดในใจของฉู่เซียวยิ่งทวีเพิ่มขึ้นอี
