บทที่148 หวังจับปลาสองมือกระมัง?
แม้เขามิอาจทำร้ายเมิ่งหนานอี้ได้ แต่หากใช้ไปทำร้ายผู้อื่น ย่อมง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ
ปล่อยให้เขาอยู่ข้างกายเมิ่งหนานอี้ต่อไปเถิด ทางที่ดีที่สุดต้องให้เขากลายเป็นแขนซ้ายขวาที่นางขาดไม่ได้ กระทั่งถึงวันที่กาลเวลาสุกงอม ค่อยให้นางเป็นผู้ลงมือฟันแขนข้างนั้นให้ขาดด้วยตนเอง!
ทุกสิ่งล้วนเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
เมิ่งซีโจวพึงพอใจต่อทิศทางของหมากตานี้ยิ่งนัก ทว่าบนใบหน้ากลับฉายแววผิดหวังอย่างใหญ่หลวง
“หรือท่านไม่เต็มใจ?”
น้ำเสียงของนางแผ่วเบาราวเสียงถอนหายใจ ประหนึ่งความหวังสุดท้ายได้มอดดับลงต่อหน้า
ฉู่เซียวถูกเสียงถอนหายใจนั้นทิ่มแทงจนหัวใจพลันบีบรัด!
เขากัดฟันแน่นอย่างฉับพลัน คล้ายเพิ่งตัดสินใจครั้งใหญ่ได้ ฝืนหันหน้ากลับมาด้วยอาการแข็งขืน สายตาประสานจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นของเมิ่งซีโจว ซึ่งยามนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความเศร้าโศก แล้วรีบร้อนเอ่ยแก้ต่างว่า
“ไม่! นางไม่มีทางคิดทำร้ายท่านได้แน่! เรื่องนี้จะต้องมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่ ต้องมีคนยุยงให้พวกท่านทั้งสองแตกคอกันกระมัง… นางเพียงแค่เลอะเลือนไปชั่วขณะเท่านั้น!”
ปรากฏว่าเขาเริ่มหาข้อแก้ตัวให้นางแล้วรึ?
เมิ่งซีโจวแค่นหัวเราะเย็นชาอยู่ในใจ ช่างเลวทรามเสียจริง เขาถึงกับคิดจะขอให้ผู้ถูกกระ
