บทที่147 มีดประเภทนี้ใช้การได้ดีนัก!
“ข้า…” ฉู่เซียวอยากจะเอ่ยบางสิ่งบางอย่าง หากแต่ด้วยความรู้สึกบางประการ จึงได้อึกอักมิอาจกล่าวออกมา ดวงตาที่จ้องมองนางเจือแววสำนึกผิดและสับสนจนทำอะไรไม่ถูก “ข้าไม่มีวันทำร้ายท่าน”
เขาเอ่ยคำมั่นนั้นซ้ำออกมาอย่างยากเย็น ราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมตนเอง และคล้ายกำลังวิงวอนร้องขอให้นางเชื่อใจ
เมิ่งซีโจวมิได้เอ่ยวาจาใด เพียงทอดสายตามองเขากลับไปอย่างเงียบงัน ดวงตากระจ่างใสคู่นั้นประหนึ่งมองทะลุผ่านการเสแสร้งทั้งปวง ตรงดิ่งเข้าสู่มุมมืดลึกสุดของจิตใจคน
ภายใต้สายตาเช่นนี้ของนาง ฉู่เซียวคล้ายไร้ที่ให้หลบซ่อน ในใจเกิดการต่อสู้ห้ำหั่นกัน ทว่ากลับไม่อาจเบือนสายตาหนีไปได้
ดวงตางดงามคู่นี้ของนางกับของ ‘พี่สาว’ นางนั้น เขาเพิ่งจะเห็นชัดแจ้งก็ยามนี้เอง ว่าช่างคล้ายคลึงกันมากเพียงใด ทว่าความรู้สึกที่สัมผัสได้จากดวงตาสองคู่นั้น… กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ทันใดนั้น สีหน้าของเมิ่งซีโจวก็พลันปรากฏแววคล้ายเพิ่งเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง นางจึงเอ่ยถามเสียงเบาว่า “ท่าน… คงจะเคยพบ ‘พี่สาว’ ของข้าแล้วกระมัง? หรือว่า… ท่านจะเข้าใจผิดคิดว่าข้าเป็นนางเสียแล้วเล่า?”
ร่างของฉู่เซียวถึงกับสะท้านแข็งค้างราวถูกฟ้าผ่า แววตาสั่นไหวรุนแรง ประหนึ่งสัตว์หากินยามราตรีที่ถูกแสงจ้าทิ่ม
