ทำ อภัยให้กับผู้ลงมือทำร้ายตนอย่างนั้นหรือ?
คราบน้ำตาบนใบหน้าของเมิ่งซีโจวยังไม่ทันแห้ง ทว่านางกลับฝืนกระตุกมุมปากขึ้นอย่างยากเย็น รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่นที่ยากจะเอื้อนเอ่ย ราวกับแบกรับถ้อยวาจานับพันหมื่นไว้ในนั้น
“……ช่างเถิด ข้าไม่อยาก…ทำให้ท่านต้องลำบากใจแล้ว”
หัวใจของฉู่เซียวพลันสั่นสะท้านรุนแรง!
พวกนาง…เห็นชัดว่าพวกนางทั้งสองมีใบหน้าเหมือนกันแทบทุกกระเบียดนิ้ว! แล้วเหตุใดจิตวิญญาณภายในกลับต่างกันราวฟ้าเหวถึงเพียงนี้เล่า?
คนหนึ่งอ่อนโยนดุจสายน้ำ เข้าอกเข้าใจผู้อื่น แม้ตนจะตกอยู่ในอันตราย ก็ยังไม่ยอมให้เขาต้องลำบากใจ ต้องอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ส่วนอีกคนสดใสเจิดจ้าดุจเปลวเพลิง ดีใจก็แสดงออก โกรธก็เผยชัดแจ้ง ประหนึ่งธารใสกลางหุบเขาที่มองเห็นก้นบึ้งได้ในปราดเดียว ทั้งเอาแต่ใจ แต่ก็น่ารักน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน!
ทว่า…ไม่ว่าจะเป็นคนใด เขาก็ไม่อาจปล่อยมือได้!
หรือบางที นี่อาจเป็นทัณฑ์ลงโทษจากสวรรค์ สำหรับการเข่นฆ่าผู้คนในครึ่งชีวิตแรกของเขากระมัง? จึงทำให้เขาต้องมาหลงรักพี่น้องฝาแฝดคู่หนึ่งในเวลาเดียวกันเช่นนี้ ถูกกำหนดให้ต้องฉีกทึ้งและทรมานอยู่ท่ามกลางพวกนางทั้งสองคน
แต่…วันหน้ายังอีกยาวไกล!
ขอเพียงเขาสามารถอยู่ข้างกายพวกนางทั้งสองได้ สักวันย่อมต้องหาจุ
