้มออกมาด้วยความเขินอายพร้อมกับเอาสร้อยเส้นนั้นเข้าไปในเสื้อของเขา เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่มันแสดงออกมา หัวใจของเขารู้สึกสงบ
“สร้อยคอเส้นนี้ ข้าจะรักษามันไว้อย่างดี” เจี้ยนเฉินยิ้มออกมาให้องค์หญิง นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิงมอบของเช่นนี้ให้กับเขา อีกทั้งสิ่งนี้ยังเป็นสิ่งสำคัญสำหรับนางด้วย
“เซียงเอ๋อ รีบทำธุระของเจ้าที่นิกายพยัคฆ์มังกรและรีบกลับมา การฟื้นฟูตระกูลเจียงหยางนั้นเกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว เจ้าเองก็เป็นคนสำคัญสำหรับตระกูลของพวกเรา ถ้าไม่มีเจ้า ตระกูลเจียงหยางคงไม่สามารถจัดงานเฉลิมฉลองได้แน่” เจียงหยางป้าพูดขึ้น
“ข้ารู้ ท่านพ่อ เมื่อข้าเสร็จธุระกับนิกายพยัคฆ์มังกรแล้ว ข้าจะรีบกลับไป” เจี้ยนเฉินตอบกลับ
หลังจากที่ล่ำลาทุกคนเสร็จแล้ว กองทัพของทั้งสองอาณาจักรก็ได้แยกตัวกันออกไป นอกจากเจี้ยนเฉิน, แม่ทัพ, และที่ปรึกษาจักรพรรดิของอาณาจักรฉินหวงแล้ว ทุกคนได้เดินทางไปกลับกองทัพทั้งสอง เมื่อกองทัพทั้งสองจากไปแล้ว ณ ที่แห่งนี้ก็เหลือทหารอยู่แค่เพียง 100 นายเท่านั้น ซึ่งนายทหารพวกนี้มีหน้าที่เพียงปกป้องท้องพระคลังและคุ้มกันช่างฝีมือให้แยกชิ้นส่วนของห้องนี้
เจี้ยนเฉินมองดูกองทัพที่จากไปก่อนจะหันกลับมามองที่พระราชวัง แม้ว่ามันจะเป็นพระราชวังที่ใหญ่โตแต่ตอนนี้มันไม่มีผู้ใดอยู่ข้างในเลย ช่างให้ความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวเสียจริง ๆ มีเพียงเสียงเหล็กที่ดังขึ้นจากการแยกชิ้นส่วนท้องพระคลังที่ทำใ
