บทที่145 ฮูหยินเมิ่งพ้นโทษแล้ว! (2)
เดิมทีเมิ่งชินรุ่ยนั้นมีความรู้สึกผิดต่ออนุหลิวติดค้างอยู่ส่วนหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขาละเลยจนนางเกือบเอาชีวิตไม่รอด หรือเป็นเรื่องของเมิ่งจิ่งหมิงก็ตามที
แม้ความรู้สึกผิดนั้นจะบางเบาอย่างยิ่ง ด้วยนิสัยที่เห็นแก่ตัวและเย็นชาของเขา ทว่าก็ยังพอให้อนุหลิวหยิบฉวยโอกาสนี้มาใช้ประโยชน์ได้อยู่บ้าง
ดังนั้น ในช่วงไม่กี่วันหลังจากฮูหยินเมิ่งกลับมากุมอำนาจและดูแลเรือนหลังอีกครา เมิ่งชินรุ่ยก็ได้ไปค้างแรมที่เรือนอนุหลิวติดต่อกันหลายคืน
การกระทำเช่นนี้ประหนึ่งหนามเหล็กที่ทิ่มแทงลงกลางใจของฮูหยินเมิ่ง ผู้เพิ่งจะหวนคืนสู่เวทีอำนาจได้เพียงครึ่งก้าวแต่กลับต้องเจ็บลึก
ส่วนเมิ่งซีโจวนั้นกลับสุขุมเยือกเย็นมากขึ้นเป็นพิเศษ ทุกเช้าค่ำยังคงไปคารวะถามไถ่ฮูหยินเมิ่งตามธรรมเนียม และยังคงเสแสร้งทำทีนั่งสนทนาเป็นนางได้หน้าตาเฉย
แต่ภายในเรือนโยวหลานแห่งนี้ กระทั่งสาวใช้ที่ติดตามเมิ่งซีโจวมา ก็ล้วนเป็นคนของฮูหยินเมิ่งทั้งสิ้น ดังนั้น นางจึงมิได้ร่วมเล่นละครฉากนี้ไปกับเมิ่งซีโจวด้วย ทุกคราก็เอาแต่นิ่งเฉยไม่เอ่ยวาจาใด
ทว่าความสนุกสนานของเมิ่งซีโจวกลับหาได้ถูกบั่นทอนลงแม้แต่น้อยไม่ นางยังคงเผชิญใบหน้าเย็นชาของฮูหยินเมิ่งด้วยท่าทางเบิกบานยินดีทุกวัน สวมบทเป็น
