ะราชวังและอย่าให้พวกนั้นหนีไปได้ อย่าสร้างปัญหาที่ไม่จำเป็นกับนางกำนัลและคนรับใช้” เจี้ยนเฉินสั่ง
“ขอรับ ! ” ฉินหวู่หมิงเชื่อฟังและเดินไปเพื่อทำตามคำสั่ง
เจี้ยนเฉินมองไปด้านล่างพื้นพร้อมยิ้มอย่างเหยียดหยาม เท้าขวาของเขาเหยียบไปบนพื้นอย่างนุ่มนวล มันทำให้ทั่วทั้งพระราชวังสั่นไหว เหมือนว่ามันกำลังเกิดแผ่นดินไหว แต่การสั่นไหวก็หายไปสักพัก
หลายกิโลเมตรห่างออกไป ที่ทางเดินสูง 10 เมตร คนกลุ่มใหญ่ที่ภักดีของอาณาจักรอินทรีสวรรค์และยามรักษาการของพวกเขานั้นก็กำลังหลบหนีอย่างร้อนรนไปตามทาง มีคนทั้งหมดประมาณ 1,000 คนกำลังรีบผ่านไปทางเดินที่แคบและเงียบ เสียงดังออกมาจากพวกเขาบางคนเป็นครั้งคราว คนพวกนี้บางคนนั้นเป็นพระสนมของพระราชาและเป็นเชื้อพระวงศ์
“เร็วเข้า คนด้านหน้า ไปให้เร็วกว่านี้ ! ไม่อย่างนั้น ผู้บุกรุกจะไล่ตามพวกเราทัน”
“ทุกคนเคลื่อนไปให้ไวขึ้น ถ้าผู้บุกรุกตามพวกเราทัน พวกเราจบเห่แน่”
“รอให้ทุกคนปลอดภัยก่อนก่อน พวกเราจึงช้าลงได้ วิ่งให้ไวกว่านี้ ! “
“ไอ้หยา เจ้าเหยียบข้า เจ้าเหยียบข้า ! “
คนกลุ่มใหญ่หายใจหอบ ในขณะที่พวกเขาพุ่งไปที่ทางเดินมืดเพื่อที่พยายามจะหนี ทางเดินไม่ได้ราบรื่นนัก ดังนั้นบางครั้ง บางคนก็เหยียบไปที่พื้นที่ไม่เท่ากันและโซเซไปเหยียบคนที่อยู่ด้านหลังเขา เสียงร้องอย่างเจ็บปวดหลุดออกมาจากปากของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากหญิงงาม การที่ทุกคนห่วงชีวิตของตัวเอง จึงไม่มีใครมีเว
