ลามาห่วงคนอื่น
ในตอนนี้เอง เสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นมาจากด้านบนทางเดิน ในขณะที่ทั่วทั้งทางเดินก็เริ่มสั่นไหว หลังจากนั้น เสียงตะโกนอย่างหวาดกลัวก็ดังขึ้นมาจากข้างหน้า
“ไม่! ทางเดินพังลงมาแล้ว ทางข้างหน้าถูกปิดไว้แล้ว ! “
“มันจบแล้ว ทางหนีพังลงมาแล้ว พวกเราไม่มีทางหนีได้แล้ว ! “
“อะไรนะ ? ทางเดินพังลงมาหรือ ? ทางเดินนี้ถูกเสริมเหล็กนะ มันจะพังลงมาง่าย ๆ ได้อย่างไร ? “
….
ภายในโถงใหญ่ของโถง เจี้ยนเฉินก็เดินไปที่ขันทีและพูดออกมา “เจ้าเป็นใคร ? “
เมื่อเห็นเจี้ยนเฉินมุ่งความสนใจมาที่เขา ขันทีก็ส่งเสียงร้องกลัวออกมาก่อนที่จะคุกเข่าลงบนพื้นและสั่นไปด้วยความกลัว “บะ… บะ… บ่าวผู้นี้เป็นขันทีเครื่องเสวยของพระราชา ข้ามีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องเครื่องเสวยทุกวันของพระราชา”
“บอกข้ามาว่าองค์ชายรองหนีไปทางไหน” เจี้ยนเฉินพูดออกมาอย่างสงบและอบอุ่น แต่มันก็มีความกดดันอย่างมหาศาลไปถึงที่ขันทีเช่นกัน
“บะ…บ่าวผู้นี้ไม่รู้เลย” ขันทีเป็นชายที่กลัวความตาย ดังนั้นร่างของเขาจึงสั่นไม่หยุด
ตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายอย่างอันตราย “ช่างเป็นคนที่ซื่อสัตว์อะไรแบบนี้ แม้ว่าเจ้าจะไม่บอกข้า มันก็ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้นในการตามหาเขา ข้าจะให้โอกาสเจ้ามีชีวิตต่ออีกครั้ง ถ้าเจ้าไม่บอกมาดี ๆ อย่าหาว่าข้าไม่ปราณีล่ะ”
“เจียงหยาง เซียงเทียน พวกเขาน่าจะหนีไปที่ทางลับแล้ว พวกเราจำเป็นที่จะต้องหาร่องรอยของทางลับ” องค์หญิงโหยวเย
