ือดเหมือนด้านนอกเมือง ทุกอย่างดูสงบสุขในตอนนี้ที่นี่ เมื่อเดินทางเข้าไปในเมืองสักพัก เจี้ยนเฉินก็พบฉินหวู่หมิงและคนอื่นอีก 2 คนที่ขี่สัตว์อสูรอยู่ในที่สุดพร้อมกับหน่วยทหารของพวกเขา
“ไปที่พระราชวัง ! ” เจี้ยนเฉินตะโกน เขาขี่สัตว์อสูรอยู่ด้านหน้าสุดและมุ่งไปทางพระราชวัง ที่สองข้างทางถนน สามัญชนและทหารรับจ้างยืนดูอยู่ข้าง ๆ นิ้วของพวกเขาชี้ไปที่กองทหารของอาณาจักรฉินหวงพร้อมกับซุบซิบไม่หยุด แต่ใบหน้าของทุกคนนั้นดูกังวล กลัว และเกรงสิ่งที่สงครามจะทำกับพวกเขา
ด้วยความเร็วที่ทหารเคลื่อนที่ไป มันก็ใช้เวลาน้อยกว่าเทียนไขหมดเล่มก่อนที่พวกเขาจะไปถึงที่ประตูของพระราชวังอาณาจักรอินทรีสวรรค์ อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับในอดีตแล้ว พระราชวังนั้นก็ได้สูญเสียความยิ่งใหญ่ทั้งหมดของมันไป แม้ว่ายามรักษาการณ์ทั้งหมดจะอยู่ที่นั่น แต่พวกเขาทั้งหมดก็ท่าทางเยือกเย็นและอ้างว้าง เกือบจะเหมือนว่ามันเป็นพิพากษาของพวกเขา
ในตอนที่กองทหารที่อยู่บนกำแพงเห็นกลุ่มของเจี้ยนเฉิน ใบหน้าของพวกเขาก็ซีดไปทันทีก่อนที่พวกเขาจะลงไปจากกำแพงด้วยความตกตะลึง
“ล้อมพระราชวังเอาไว้ อย่าให้ใครออกมาได้ ! ถ้ามีคนไม่ทำตาม ฆ่าโดยไม่ต้องสนใจ” เจี้ยนเฉินสั่งออกไปเสียงดังเพื่อให้ทุกคนจากกองทัพเทพดาบตะวันออกได้ยิน
“ขอรับ ! ” ทหารหลายหมื่นคนทั้งหมดคำรามออกมาจนดังไปถึงสวรรค์ก่อนที่จะล้อมพระราชวังไว้ในพริบตา
เจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ ขี่สัตว์อสูรไปที