ยี่ยมข้าในวันนี้ ? หากเจ้าต้องการบางอย่าง ส่งข้อความมาก็พอ” ฉินจี๋หัวเราะ เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินมาพบด้วยตนเอง ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจและดีใจ
“ตอนนี้ข้ามาบอกลา” เจี้ยนเฉินยิ้มจาง ๆ ขณะที่เขาพูด
“จะจากไปในเร็ว ๆ นี้หรือ ? ทำไมไม่อยู่ต่อซักพัก” ฉินจี๋ค่อนข้างลังเลที่เห็นเจี้ยนเฉินจะออกเดินทางในเร็ว ๆ นี้
เจี้ยนเฉินมองหน้าเขาเชิงขอโทษ “ข้ามีเรื่องต้องทำที่บ้าน ดังนั้นข้าต้องจากไปแล้ว ข้ากลัวว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้าน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของฉินจี๋ก็นิ่งเงียบ คิ้วของเขาขมวดแน่นด้วยความกังวล จากนั้นราวกับว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว ฉินจี๋ก็มองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยดวงตาที่สดใส “เจี้ยนเฉิน อนุญาตให้ข้าไปกับเจ้า”
“อะไรนะ! ” เจี้ยนเฉินมองดูเขาด้วยความประหลาดใจ” เจ้าต้องการไปที่อาณาจักรเกอซุนกับข้าหรือ ? “
ฉินจี๋ยิ้มและพูดอย่างสบาย ๆ ” ข้าจะไป เจ้าไม่ต้องการให้ข้าไปหรือ ? เจ้ามาที่บ้านเกิดของข้าได้ แล้วข้าไม่สามารถไปบ้านเกิดของเจ้าหรือ ? “
เจี้ยนเฉินยิ้มแล้ววางมือบนไหล่ของฉินจี๋ ” ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร ? เจ้าได้ต้อนรับข้าเข้าสู่บ้านของเจ้า ข้าไม่สงสัยเลย ครอบครัวของข้าต้องยินดีมากที่ได้ต้อนรับเจ้า”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าครอบครัวของเจ้าจะไม่ต้อนรับข้า ไปบ้านเจ้ากันเถอะ ข้าไม่มีอะไรจะนำติดตัวไป ทุกอย่างอยู่ในแหวนมิติของข้าแล้ว” ด้วยเหตุนี้ฉินจี๋จึงออกจากพระ
