ารวมตัวกันที่นี่ แม่ของเจี้ยนเฉินและป้าคนอื่น ๆ ได้ถูกยามพาตัวไปรักษาบาดแผล ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงไม่อาจมองเห็นแม่ของเขาได้หลังจากออกจากห้องใต้ดิน เจี้ยนเฉินก็เริ่มกลับมาเป็นอารมณ์เดิม ใบหน้าที่อ่อนโยนที่เขาแสดงออกที่ใต้ดินก็หายไป เขาเดินไปที่เจียงหวูจี่และพูดว่าสีหน้าขึงขังว่า ลุงเจียง พวกเราสูญเสียมากแค่ไหน ?สูญเสียหนักมาก มีคนบาดเจ็บและตายกว่า 200 คนในขณะที่จำนวนผู้บาดเจ็บยังไม่คงที่ มียามและคนรับใช้จำนวนมาที่ยังคงเป็นศพอยู่ใต้ซากอาคาร มันจะใช้เวลานานพอสมควรที่จะขุดพวกเขาออกมา อาคารทั้งหมดของเราเสียหายยับเยิน เจียงหวู่จี่ถอนหายใจแสงจากจิตสังหารปรากฏอยู่ในดวงตาเจี้ยนเฉิน เขากำมือแน่นและขบกรามเข้าด้วยกันจากความโกรธ อาณาจักรอินทรีสวรรค์ ข้าจะไม่ยอมปล่อยวางเรื่องนี้โดยง่ายอาณาจักรอินทรีสวรรค์นั้นไร้เมตตาอย่างมาก ราชาก็แสดงความหม่นหมองออกมาเช่นกัน หลังจากถูกจับโดยเซียนสวรรค์ของอาณาจักรอินทรีสวรรค์ เขาก็เต็มไปด้วยความโกรธนายน้อยสี่ สัตว์อสูรที่ท่านเลี้ยงไว้ พวกเราเจอตัวแล้ว ทันใดนั้นก็มีทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาพร้อมกับเสือขาวที่ขาวราวกับหิมะเจ้าตัวน้อย ! หัวใจของเจี้ยนเฉินกระโดดด้วยความตกใจและรีบอุ้มลูกเสือจากมือของทหารเพื่อตรวจสอบทันที เมื่อตรวจสอบแล้วเจี้ยนเฉินก็เห็นได้เพียงแค่ฝุ่นสีเทาที่ติดอยู่ที่ขนเท่านั้น แต่ดวงตาของมันยังคงปิดเพราะหลับจากการย่อยสมบัติสวรรค์อยู่เมื่อเห็นว่าลูกเสือยัง
