ยอาคมพรางตาที่สามารถแยกเขาและสิ่งมีชีวิตทุกอย่างออกไปได้โดยไม่ลังเลทันทีที่เขาก้าวผ่านมันเข้าไปก็เหมือนกับว่าเขาได้ก้าวข้ามโลก เจี้ยนเฉินรู้สึกถึงทิวทัศน์รอบตัวเขาเริ่มบิดเบือนขณะที่เขาค้นพบว่าตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ในทะเลทราย ดวงอาทิตย์กำลังส่องลงมาที่เขาอย่างรุนแรงด้วยแสงอันแรงกล้าและทรายที่ละเอียดที่อยู่เบื้องล่างเขาเริ่มอบเท้าของเขา ราวกับว่าเขากำลังยืนอยู่บนแผ่นโลหะสีแดงเพลิงที่แผดเผา“นายท่าน นี่เป็นภาพลวงตาทั้งหมด บุคคลที่อยู่ภายในภาพลวงตานี้ต้องพึ่งพาพลังงานของโลกเพื่อสร้างมันขึ้นมา ต้องรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ต่อไป” ฉิงโซวอธิบายเขาทำตามคำพูดของนาง เจี้ยนเฉินก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว ก้าวอีกก้าว จากนั้นก็ก้าวที่สาม ในที่สุดก็ก้าวที่สี่ ทรายที่อยู่ใต้เท้าของเขาก็เริ่มหมุนวนไปรอบ ๆ ก่อนที่จะกลายเป็นกระแสน้ำวนที่ข่มขู่เขาราวกับว่าจะกลืนเขาไปทั้งตัว“ทรายดูด ! ” เจี้ยนเฉินเริ่มคิด เขาคิดอย่างไม่รู้ตัวเกี่ยวกับการใช้พลังงานของโลกเพื่อบังคับให้เขาออกไปข้างหน้าต่อไป ฉิงโซวและจือหยิงก็ร้องบอกกับเขา“นายท่านอย่าฝืน ! มิฉะนั้น ท่านจะถูกพาไปด้านนอกด้วยพลังของประตูมิติ” จือหยิงและฉิงโซวพูดในเวลาเดียวกันเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เจี้ยนเฉินล้มเลิกความคิดในการต่อต้านและปล่อยให้ร่างของเขาจมลงใต้ทรายมันเป็นสีดำสนิทจนถึงจุดที่แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่สามารถบอกทิศตะวันออกตะวันตก
