ได้ เขาหลับตาของเขาดีกว่าเพราะเขาไม่สามารถแยกแยะอะไรได้ เมื่อเขาพยายามที่จะใช้อำนาจทุกอย่างของเขา เขาก็ตระหนักว่ามันถูกยับยั้งโดยการบังคับซึ่งหมายความว่าเขาไม่สามารถใช้มันได้หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็รู้สึกว่าตัวเองหยุดลงบนพื้น ในขณะเดียวกัน ร่างกายของเขาก็ถูกกดทับด้วยบางสิ่งที่หนัก จากความรู้สึกนี้เจี้ยนเฉินรู้สึกราวกับว่าเป็นทรายที่บดขยี้เขา“นายท่าน ก้าวไปทางซ้ายหรือขวาของท่าน”เจี้ยนเฉินหลับตาและหมุนตัวเองก่อนเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวก้าวเดียวนี้ดูราวกับว่าพาเขาไปหลายพันกิโลเมตรไปยังสถานที่ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง แม้จะหลับตาแล้วเจี้ยนเฉินก็ยังสามารถรู้สึกได้ถึงแสงที่เปล่งประกายจากท้องฟ้าและกลิ่นหอมของดอกไม้ที่กำลังล่องลอยอยู่ในอากาศเจี้ยนเฉินลืมตาของเขาเมื่อตระหนักว่าตอนนี้เขาอยู่ในสวนที่งดงามซึ่งแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะอธิบายด้วยคำพูด มันเกือบจะเหมือนสวรรค์ที่มีกลิ่นหอมหวานทุกประเภทและสระน้ำที่อยู่ไม่ไกล น้ำในทะเลสาบนั้นใสและมีปลาจำนวนมากที่สามารถมองเห็นมันว่ายน้ำได้“นายท่าน เดินไปข้างหน้า”เจี้ยนเฉินเริ่มเดินไปข้างหน้าก่อนที่จะหยุดข้างทะเลสาบในที่สุด“นายท่าน นี่เป็นภาพลวงตาทั้งหมด สิ่งที่ท่านเห็นนั้นไม่จริง ไม่มีน้ำอยู่ข้างหน้า ท่านเดินหน้าต่อไป”“ช่างเป็นข่ายอาคมพรางตาที่วิเศษอะไรเช่นนี้” เจี้ยนเฉินถอนหายใจเมื่อเขาชื่นชมผลของข่ายอาคมพรางตา จากนั้นก้าวไปข้างหน้า เขาเริ่มเ
