ดินลงไปในแอ่งน้ำเมื่อเท้าของเจี้ยเฉินแตะพื้นน้ำ ร่างกายของเขาก็ไม่จม มันเกือบจะเหมือนว่าเขากำลังลอย เจี้ยนเฉินรู้สึกราวกับว่าเขากำลังเหยียบกระจกชิ้นเล็ก ๆเจี้ยนเฉินยังคงเดินข้ามน้ำจนกว่าเขาจะไปถึงกลางทะเลสาบ ทันใดนั้นทิวทัศน์รอบตัวเขาเริ่มหมุนและหมุนก่อนที่สวนจะหายไปเกือบจะทันทีทันใดนั้นมันถูกแทนที่ด้วยเหวลึกไร้ก้นอยู่เบื้องหน้าดวงตาของเจี้ยนเฉินโลกเริ่มมืดสลัว ไม่มีดวงอาทิตย์และในเวลาเดียวกันก็ไม่มีแสงจันทร์ ราวกับว่าเขาก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งนรกที่ยืนอยู่บนปลายหน้าผาด้านหน้าของเขาคือเหวที่ไม่มีก้นให้มองเห็น กระนั้นก็ได้ยินเสียงประหลาด ๆ แผ่วเบาโดยธรรมชาติจากด้านล่าง มันไม่ได้เป็นเรื่องที่ไม่น่าประหลาดใจเลยที่ปิศาจจะคร่ำครวญในแบบที่จะทำให้ผู้ฟังรู้สึกกลัว“เดินหน้าต่อไป” ฉิงโซวพูดในใจของเจี้ยนเฉินหลังจากได้ยิน เจี้ยนเฉินยังคงฟังคำแนะนำของวิญญาณกระบี่ผ่านโลกที่แตกต่างกันทุกประเภทที่มีภาพลวงตาต่อเขา เมื่อเวลาผ่านไปเขาจะเดินไปข้างหน้าผ่านพื้นที่ข้างหลังหรือแม้กระทั่งต้องก้าวไปทางซ้ายหรือขวา หลังจากถูกทรมานอย่างไม่รู้จบเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็เดินผ่านข่ายอาคมพรางตาลึกลับอย่างสมบูรณ์หลังจากออกจากข่ายอาคมพรางตา เจี้ยนเฉินพบว่าตัวเองอยู่ในท้องอันมืดมิดของภูเขา มันกว้างขวางรอบตัวเขามีเพียงบ้านไม้หลังเดียวที่พบเห็นในพื้นที่อันรกร้าง“จือหยิง, ฉิงโซว, ไม่ควรมีภาพลวงตาอีกต่อไปถู
