์ชายรองก็สังเกตเห็นเจี้ยนเฉิน “ถ้าข้าเดาไม่ผิด เจ้าต้องเป็นนายน้อยสี่ของตระกูลเจียงหยาง เจียงหยางเซียงเทียน” องค์ชายรองเผยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า แต่ท่าทีของเขาช่างหยิ่งยโส เขายังจ้องเจี้ยนเฉินด้วยความรังเกียจ“ถูกต้อง นั่นข้าเอง” เจี้ยนเฉินพูดอย่างไร้อารมณ์องค์ชายรองยิ้มแย้มและหันไปมององค์หญิง “องค์หญิง ข้าต้องการคุยกับเจียงหยางเซียงเทียนเป็นการส่วนตัว”องค์หญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะยืนขึ้นจากที่นั่งในที่สุด “ถ้าเช่นนั้นข้าจะไม่รบกวนท่านทั้งสองคน” จากนั้นนางจึงเดินออกจากศาลาและเดินตัดสวนดอกไม้ด้วยตัวเองหลังจากที่องค์หญิงออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าขององค์ชายรองก็เหือดหายไป เหลือเพียงสายตาที่จ้องมองอย่างข่มขู่ “เจียงหยางเซียงเทียน ข้ารู้เรื่องการหมั้นหมายขององค์หญิงกับเจ้า แต่องค์หญิงเป็นคนที่ข้าหมายปอง ไม่มีชายคนใดรอดสายตาของข้าไปได้ ข้าจึงหวังว่าเจ้าจะไปพบราชาและยกเลิกการแต่งงาน”เจี้ยนเฉินมององค์ชายรองอย่างเย้ยหยันก่อนที่จะพูดว่า “เจ้าไม่ควรสอดมือเข้ามายุ่งกับเรื่องของข้า นอกจากนี้เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้าไปแทรกแซง องค์ชาย ถ้าเจ้าไม่มีเรื่องอื่น ข้าขอตัว”ใบหน้าขององค์ชายรองเปลี่ยนสี ในขณะที่ดวงตาของเขาเริ่มที่จะดูเย็นชาและไร้ความรู้สึก “เจียงหยางเซียงเทียน เจ้าเข้าใจสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาหรือไม่ ? เจ้าต้องการให้ข้าเป็นศัตรูของเจ้าหรือ ? หรือว่าเจ้าอยากจะให้ตระกูลเจียงหยางของเจ้าถูกทำลาย ? ดูเ
