หมือนว่าเจ้าไม่รู้ว่าอาณาจักรอินทรีสวรรค์แข็งแกร่งเพียงใด”เจี้ยนเฉินเผยรอยยิ้มเย็นชา เมื่อองค์ชายรองไม่สุภาพ เจี้ยนเฉินก็ไม่อยากไว้หน้าเขาเช่นกัน เขาพูดจาดูถูกเหยียดหยามว่า “องค์ชาย เจ้ามีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นศัตรูของข้าหรือ ? ตระกูลเจียงหยางไม่ใช่ตระกูลที่เจ้าจะล่วงเกินได้ สำหรับอาณาจักรอินทรีสวรรค์ ท่านเชื่อหรือไม่ว่า แค่ข้าออกคำสั่งไปคำเดียว อาณาจักรอินทรีสวรรค์ของเจ้าก็จะหายไปในชั่วข้ามคืน ! “โอหัง ! องค์ชายรองคำรามด้วยความโกรธขณะที่มือของเขาทุบโต๊ะหินจนแยกออกเป็น 2 ส่วน ดวงตาของเขาจ้องเขม็งเจี้ยนเฉินอย่างรุนแรงด้วยความโกรธแค้นก่อนที่จะตะโกนว่า เจียงหยางเซียงเทียน เจ้าคงไม่รู้ว่าสวรรค์และโลกแตกต่างกัน ! เมื่อเจ้าเต็มใจที่จะเดินไปตามเส้นทางหายนะ ข้าก็จะขอเฝ้าดูเจ้าเอง เมื่อรู้ว่าตอนนี้เจ้าได้ดูถูกเหยียดหยามอาณาจักรอินทรีสวรรค์ของข้าแล้ว มันจะไม่มีใครช่วยเจ้าได้ มา จับกุมตัวเขาไว้ ! เราจะพาเขากลับไปยังอาณาจักรอินทรีสวรรค์เพื่อดูว่าพ่อของข้าจะจัดการกับเขาอย่างไร”องครักษ์ 2 คนซึ่งยืนอยู่ด้านหลังองค์ชายรองก็เดินไปข้างหน้าพร้อมกับใบหน้าที่โหดเหี้ยม แสงแวววาวอันเยือกเย็นในสายตาของพวกเขานั้นแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่ทรงพลัง คำพูดของเจี้ยนเฉินเพิ่งเพิ่มพูนความโกรธแค้นให้กับทั้งสองคน พวกเขาทั้งสองยื่นมือไปทางไหล่ของเจี้ยนเฉินมุมปากของเจี้ยนเฉินเผยท่าทางเย้ยหยัน นิ้วของเขาสว่างขึ้น ปราณกร
