ารถมองเห็นถึงการจัดเตรียมต่าง ๆ ในห้องของเขาและดูเหมือนว่าไม่มีใครแตะต้องสิ่งของในห้องเลยเซียงเอ๋อ มันก็ดึกแล้ว เจ้าควรจะพักบ้าง ดวงตาของไป๋หยุนเทียนสะท้อนให้เห็นความรักของมารดาที่มีต่อบุตรเจี้ยนเฉินพยักหน้า ท่านแม่ ท่านก็ควรจะพักผ่อนเช่นกันหลังจากที่ไป๋หยุนเทียนออกจากห้อง เจี้ยนเฉินก็เหลือเพียงสาวใช้ทั้งสองนายน้อยสี่ โปรดอนุญาตให้บ่าวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่าน หญิงสาวคนหนึ่งพูดเบาๆ เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินรูปงามเพียงใด สองสาวใช้อดรู้สึกช่วยไม่ได้ที่จะหน้าแดงเล็กน้อยสองสาวใช้อายุประมาณ 20-28 ปี แม้ว่าพวกนางจะไม่งดงามถึงขั้นล่มเมือง แต่พวกนางก็นับว่างดงามอยู่บ้าง ด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลเจียงหยาง คนธรรมดา ๆ ที่ไหนจะสามารถเข้ามายังตระกูลที่ทรงอำนาจเช่นนี้ได้ ?เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ ห้องของเขาด้วยสายตาที่หวนระลึกถึงความเก่า ก่อนที่จะพูดขึ้น ตอนนี้พวกเจ้าทั้งสองออกไปได้แล้ว ข้าอยากพักผ่อนสักครู่ หากไม่มีเรื่องสำคัญใด ๆ เจ้าก็ออกไปได้เจ้าค่ะ ! สาวใช้ทั้งสองพูดก่อนที่จะออกไปจากห้อง แต่ดวงตาของพวกนางสะท้อนให้เห็นถึงความผิดหวัง เจี้ยนเฉินไม่เพียงแต่เป็นนายน้อยสี่ของตระกูลเจียงหยางเท่านั้น เขาเป็นคนที่รูปงามอีกด้วย หญิงสาวทั้งสองต้องการที่จะพลีกายเพื่อที่ตัวเองอาจจะกระโดดกลายเป็นหงส์ได้เจี้ยนเฉินยืนอยู่กลางห้องขณะที่เขามองรอบ ๆ ทุกอย่างที่เขาทิ้งเอาไว้ยังคงอยู่ในจิตใจอย่างไม่อาจช่วยได้ แต่เมื่อย้
