อนคิดกลับไปตอนที่เขายังเด็ก ภาพความทรงจำต่าง ๆ ก็แล่นผ่านจิตใจของเขาทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกว่ามันยากที่จะนอนหลับได้บ้าน นี่คือบ้านของข้า ในที่สุดข้าก็ได้กลับมา ! เจี้ยนเฉินไม่อาจหยุดพึมพำกับตัวเองในท่าทีเจ็บปวดและโง่งมได้ เขารอวันนี้มานานมาก ความคิดถึงบ้านของเขาเกิดขึ้นกับเขาหลายครั้งและตอนนี้มันก็ได้เป็นความจริงแล้ว ในที่สุดเขาก็สงบจิตใจของเขาได้สำหรับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้และวันที่ได้กลับมาอยู่ในตระกูลเจียงหยางได้ เจี้ยนเฉินได้เสียสละไปหลายอย่างมากและทำภารกิจบางอย่างมากมาย เขาเดินบนเส้นทางแห่งความเป็นความตายและมีหลายครั้งที่เขาเกือบตาย หากเขาก้าวพลาดเพียงครั้งเดียว ถ้าไม่ใช่จิตวิญญาณกระบี่ม่วง-ฟ้า เขาอาจจะต้องจากโลกนี้ไปโดยไม่หวนกลับนานแล้วเขาใช้เลือดตัวเองเพื่อถางทางกลับบ้านเมื่อคิดถึงเส้นทางในความทรงจำของเขาที่เกิดขึ้น หลังจากที่เขาจากไป เจี้ยนเฉินก็พบว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะกล้ำกลืนได้อีกต่อไป ในที่สุดดวงตาของเขาก็มีหยาดน้ำตาที่แวววาวออกมามู่วว… ราวกับสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของเจี้ยนเฉิน ลูกเสือขาวที่ได้คร่อมคอของเจี้ยนเฉินและเริ่มส่งเสียงคลอ ๆ ขณะที่ไซร้แก้มของเจี้ยนเฉิน เสียงที่ได้ยินนั้นดังกังวาลราวกับพยายามปลอบใจเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินเดินไปที่เตียงของตัวเองอย่างช้า ๆโดยที่ไม่มีความคิดใด ๆ ปรากฏขึ้นมาในใจก่อนที่จะนอนหลับลงคืนนั้น เจี้ยนเฉินได้นอนหลับอย่างเป็นสุขและไร้ความ
