ผชิญโลกภายนอกด้วยตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีสำนักหัวหยุนคอยไล่ล่าเขา โอกาสรอดชีวิตเรียกได้ว่าแทบไม่มีนอกจากนี้เจี้ยนเฉินก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาก็ไม่เหลือร่องรอยใด ๆ แม้กระทั่งตระกูลเจียงหยางก็ไม่อาจหาเขาพบได้ ดังนั้นทุกคนจึงมั่นใจว่าเจี้ยนเฉินได้ถูกสำนักหัวหยุนจับไปและตายไปโดยไร้หลุมศพ เมื่อเจี้ยนเฉินจากไปโดยไม่มีแม้กระทั่งผู้คุ้มกัน เขาจะหนีจากสำนักหัวหยุนที่มากประสบการณ์ได้อย่างไร ?แม้ว่าหยูเฟิงหยานจะใช้คำพูดในตอนแรกมาปลอบไป๋หยุนเทียน แต่มันก็เหมือนกับเป็นการโกหกเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ เพราะนางเองก็ไม่เชื่อว่าเจี้ยนเฉินจะมีชีวิตรอดกลับมาได้แต่ตอนนี้ คนที่หายไปก็กลับมาแล้วตอนนี้ นี่ทำให้หยูเฟิงหยานรู้สึกราวกับว่านางกำลังฝันไป สิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้มันไม่ใช่ความจริงเจี้ยนเฉินน้ำตานองหน้า ขณะที่เขาเดินไปหาไป๋หยุนเทียนอย่างช้า ๆ และรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นใบหน้าของแม่ที่ซีดขาว ท่านแม่ ! ลูกของท่านกลับมาแล้ว เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบหน้าไป๋หยุนเทียนเข้าไปกอดเจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็วพร้อมกับน้ำตาที่เต็มใบหน้าของนางแทนความรู้สึกต่าง ๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เซียงเอ๋อ เซียงเอ๋อ ! ลูกข้าในที่สุดก็กลับบ้านแล้ว ! แม่คิดถึงเจ้ามาก คิดถึงเจ้ามากจริง ๆ !ท่านแม่ ข้าขอโทษ เป็นลูกเองที่อกตัญญู เจี้ยนเฉินกอดแม่ของเขา ขณะที่ทั่งคู่ยังคงหลั่งน
