าเซียงเอ๋อ เซียงเอ๋อ ! ไป๋หยุนเทียนตะโกนออกมาก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจในเวลาเดียวกันเจี้ยนเฉินในชุดขาวเดินเข้ามาในลานกว้าง เมื่อเปิดประตูออกมาก็ได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยและวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาแข็งทื่อเมื่อเขามองไปยังไป๋หยุนเทียนในชุดขาว โดยไม่รู้ว่ามีน้ำตาคลอเบ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไป๋หยุนเทียนเห็นเจี้ยนเฉินอย่างเต็มตา แม้ว่ารูปลักษณ์ปัจจุบันของเจี้ยนเฉินจะต่างออกไปจากอดีตอย่างมาก แต่ไป๋หยุนเทียนที่ได้เฝ้ามองเจี้ยนเฉินเติบโตมา นางสามารถจดจำเขาได้ทุกส่วน แม่และลูกมีสายเลือดร่วมกันและถูกผูกเข้าด้วยกันโดยโชคชะตา ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นเจี้ยนเฉินและไป๋หยุนเทียน ทั้งสองฝ่ายต่างก็สามารถรู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ภายในตัวของพวกเขาหลังจากที่แม่ลูกได้พลัดพรากจากกันไปนานและในที่สุดก็ได้มาพบหน้ากันอีกครั้งไป๋หยุนเทียนเพียงยืนอยู่หน้าประตู นางมองมายังใบหน้าที่หล่อเหลาของเจี้ยนเฉินและทำความคุ้นเคย ร่างกายของเจี้ยนเฉินสั่นเทาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของเขาหยูเฟิงหยานก็เดินออกมาอยู่ข้าง ๆ ไป๋หยุนเทียนที่หยุดนิ่ง ทันทีที่นางเห็นใบหน้าของเจี้ยนเฉิน นางก็ตัวแข็งทื่อด้วยความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่ออย่างที่สุดเจี้ยนเฉินออกจากตระกูลเจียงหยางตอนอายุ 15 ปีซึ่งหมายความว่าเขายังเป็นเด็กไม่ประสีประสาเมื่อเขาจากไป อายุของเขานั้นไม่ใช่ช่วงอายุที่เหมาะสมที่จะออกไปเ
