เฉินด้วยมุมมองใหม่ภายในสนามหญ้า ไป๋หยุนเทียนและหยูเฟิงหยานกำลังพูดกันอย่างกังวล ใบหน้าของไป๋หยุนเทียนยังคงเห็นคราบน้ำตาอย่างชัดเจนน้องสี่ ข้าเข้าใจความรู้สึกเจ้า ดังนั้นไม่ต้องกังวลไป เซียงเทียนเป็นอัจฉริยะที่มีสติปัญหาเฉียบแหลม ข้าแน่ใจว่าเขาต้องซ่อนตัวโดยไม่มีอันตรายใด ๆ หยูเฟิงหยานพูดปลอบใจ นางเคยพูดคำเหล่านี้หลายครั้งแล้ว ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาเมื่อใดก็ตามที่ไป๋หยุนเทียนรู้สึกแย่ หยูเฟิงหยานก็เข้ามาปลอบโยนนาง นางปลอบโยนด้วยคำพูดที่เหมือนเดิมกันทุกครั้งและไม่มีประโยคไหนที่เปลี่ยนแปลงไปฮูหยินสี่ ฮูหยินสี่ !ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก ประตูถูกเคาะเสียงดัง ทำให้ทุกคนรู้ว่ามีใครบางคนกำลังเคาะประตูอย่างแรงอยู่ผู้หญิงทั้งสองรู้สึกตกใจกับการเคาะประตูอย่างรุนแรงนั้น ด้วยสถานะของนาง หยูเฟิงหยานจึงพูดเสียงดังว่า ใครมาเอะอะโวยวายเสียงดังกัน ? เจ้าไม่รู้จักมารยาทหรืออย่างไร ?เมื่อได้ยินเสียงของหยูเฟิงหยาน ทหารด้านนอกประตูก็ตัวสั่น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าทำไมเขาถึงทำเสียงดัง เขาป้องหมัดลงและพูดว่า ฮูหยินสี่ ฮูหยินสี่ ! มีรายงาน ! นายน้อยสี่กลับมาแล้ว !เมื่อได้ยินเรื่องนายน้อยสี่ หยูเฟิงหยานและไปหยุนเทียนต่างก็ไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไร พวกนางทั้งสองตกตะลึงจากความจริงที่ว่าเป็นนายน้อยสี่จริง ๆ แม้ว่าทหารส่วนใหญ่จะไม่รู้จักนายน้อยสี่…นายน้อยสี่…เป็นไปได้.. ? หยูเฟิงหยานก็สับสนขึ้นม
