มาปลอบโยนนาง นางปลอบโยนด้วยคำพูดที่เหมือนเดิมกันทุกครั้งและไม่มีประโยคไหนที่เปลี่ยนแปลงไปฮูหยินสี่ ฮูหยินสี่ !ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก ประตูถูกเคาะเสียงดัง ทำให้ทุกคนรู้ว่ามีใครบางคนกำลังเคาะประตูอย่างแรงอยู่ผู้หญิงทั้งสองรู้สึกตกใจกับการเคาะประตูอย่างรุนแรงนั้น ด้วยสถานะของนาง หยูเฟิงหยานจึงพูดเสียงดังว่า ใครมาเอะอะโวยวายเสียงดังกัน ? เจ้าไม่รู้จักมารยาทหรืออย่างไร ?เมื่อได้ยินเสียงของหยูเฟิงหยาน ทหารด้านนอกประตูก็ตัวสั่น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าทำไมเขาถึงทำเสียงดัง เขาป้องหมัดลงและพูดว่า ฮูหยินสี่ ฮูหยินสี่ ! มีรายงาน ! นายน้อยสี่กลับมาแล้ว !เมื่อได้ยินเรื่องนายน้อยสี่ หยูเฟิงหยานและไปหยุนเทียนต่างก็ไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไร พวกนางทั้งสองตกตะลึงจากความจริงที่ว่าเป็นนายน้อยสี่จริง ๆ แม้ว่าทหารส่วนใหญ่จะไม่รู้จักนายน้อยสี่…นายน้อยสี่…เป็นไปได้.. ? หยูเฟิงหยานก็สับสนขึ้นมาเซียงเอ๋อ เซียงเอ๋อ ! ไป๋หยุนเทียนตะโกนออกมาก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจในเวลาเดียวกันเจี้ยนเฉินในชุดขาวเดินเข้ามาในลานกว้าง เมื่อเปิดประตูออกมาก็ได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยและวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาแข็งทื่อเมื่อเขามองไปยังไป๋หยุนเทียนในชุดขาว โดยไม่รู้ว่ามีน้ำตาคลอเบ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไป๋หยุนเทียนเห็นเจี้ยนเฉินอย่างเต็มตา แม้ว่ารูปลักษณ์ปัจจุบันของเจี้ยนเฉินจะต่างออกไปจากอดีตอย่
