จี้ยนเฉิน นางก็ตัวแข็งทื่อด้วยความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่ออย่างที่สุดเจี้ยนเฉินออกจากตระกูลเจียงหยางตอนอายุ 15 ปีซึ่งหมายความว่าเขายังเป็นเด็กไม่ประสีประสาเมื่อเขาจากไป อายุของเขานั้นไม่ใช่ช่วงอายุที่เหมาะสมที่จะออกไปเผชิญโลกภายนอกด้วยตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีสำนักหัวหยุนคอยไล่ล่าเขา โอกาสรอดชีวิตเรียกได้ว่าแทบไม่มีนอกจากนี้เจี้ยนเฉินก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาก็ไม่เหลือร่องรอยใด ๆ แม้กระทั่งตระกูลเจียงหยางก็ไม่อาจหาเขาพบได้ ดังนั้นทุกคนจึงมั่นใจว่าเจี้ยนเฉินได้ถูกสำนักหัวหยุนจับไปและตายไปโดยไร้หลุมศพ เมื่อเจี้ยนเฉินจากไปโดยไม่มีแม้กระทั่งผู้คุ้มกัน เขาจะหนีจากสำนักหัวหยุนที่มากประสบการณ์ได้อย่างไร ?แม้ว่าหยูเฟิงหยานจะใช้คำพูดในตอนแรกมาปลอบไป๋หยุนเทียน แต่มันก็เหมือนกับเป็นการโกหกเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ เพราะนางเองก็ไม่เชื่อว่าเจี้ยนเฉินจะมีชีวิตรอดกลับมาได้แต่ตอนนี้ คนที่หายไปก็กลับมาแล้วตอนนี้ นี่ทำให้หยูเฟิงหยานรู้สึกราวกับว่านางกำลังฝันไป สิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้มันไม่ใช่ความจริงเจี้ยนเฉินน้ำตานองหน้า ขณะที่เขาเดินไปหาไป๋หยุนเทียนอย่างช้า ๆ และรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นใบหน้าของแม่ที่ซีดขาว ท่านแม่ ! ลูกของท่านกลับมาแล้ว เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบหน้าไป๋หยุนเทียนเข้าไปกอดเจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็วพร้อมกับน้ำตาที่เต็มใบหน้าของน
