ียน’ ใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นตกใจก่อนที่จะวิ่งมาด้านหน้าอย่างรวดเร็ว เขาจ้องมองเจี้ยนเฉินและพูดอย่างกระวนกระวายว่า เจ้าเป็นใครหรือว่าเจ้าเคยเห็นนายน้อยสี่ เจียงหยางเซียงเทียน ?ทหารทั้งสามคนเป็นคนของตระกูลเจียงหยางมานาน พวกเขาเคยเห็นเจียงหยางเซียงเทียนมาก่อนและมีส่วนร่วมในการค้นหาเขา ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้ยินชื่อเหล่านี้ พวกเขาก็นึกออกทันทีเจี้ยนเฉินเงียบและมองดูทหารทั้งสามที่กำลังจ้องมองเขา เขาไม่รู้จักพวกเขาทั้งสามแม้แต่คนเดียว แต่ในความเป็นจริงมันก็มีทหารจำนวนมากในคฤาสน์เกินกว่าที่เขาจะสามารถรู้จักทุกคนทหารทั้งสามไม่อาจช่วยอะไรได้นอกจากมองใบหน้าของเจี้ยนเฉินอย่างตั้งใจและจากนั้นหนึ่งในพวกเขาก็รู้สึกตัวและตะโกนออกมา เจ้าดูเหมือนนายน้อยสี่…จะ..เจ้า..เจ้าคือนายน้อยสี่ เจียงหยางเซียงเทียน!เมื่อได้ยินอย่างนั้น ทหารที่เหลืออีกสองคนก็เต็มไปด้วยความตกใจ เมื่อเขามองหน้าเจี้ยนเฉินใกล้ ๆ พวกเขาก็สามารถจำใบหน้าที่คุ้นเคยได้แม้ว่าเขาจะมีอายุมากขึ้น เด็กหนุ่มคนนี้ด้านหน้าของเขาคือเจียงหยางเซียงเทียน นายน้อยสี่ของพวกเขาคนที่เปิดประตูมองมาที่เจี้ยนเฉินอย่างสงสัยเท่านั้น เขามาอยู่ในคฤหาสน์เจียงหยางได้ไม่นานและเขาก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเจี้ยนเฉินรู้สึกปวดใจอย่างมาก เขาออกจากคฤหาสน์มาหลายปีและคิดว่าตระกูลคงได้ลืมเขาไปแล้ว สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือยังพอมีบางคนที่ยังจำเขาได้
แม้ว่าจะผ่านมาหลายป
