มีทหารเพียง 50 คนเท่านั้นและกระจัดกระจายกันอยู่ปะปนกับคนรับใช้ ในอดีตเคยมีคนหลายพันคนอยู่ในภายในคฤหาสน์เสมอ แต่ตอนนี้คฤหาสน์เป็นเหมือนดั่งศาลเจ้า มีชายชราที่เจี้ยนเฉินไม่อาจวัดความแข็งแกร่งได้แต่ก่อนปรากฏตัวขึ้น ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็เห็นความแข็งแกร่งของเขา เขาเป็นเซียนปฐพีวัฏจักรที่ 4 และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นเดินผ่านเข้าประตูไป เจี้ยนเฉินเคาะประตูอย่างดังไม่นานหลังจากนั้น ประตูใหญ่ก็ถูกเปิดด้วยชายวัยกลางคนที่ดูธรรมดา เขามองดูเจี้ยนเฉินด้วยความสงสัย เขาพูดว่า เจ้าหนู เจ้าเป็นใคร ? แม้ว่าเขาจะพูดไม่เพราะ แต่น้ำเสียงยังคงแฝงความสุภาพอยู่บ้างเจี้ยนเฉินไม่พูดอะไรเลยและผลักประตูแรงขึ้นเล็กน้อย ทำให้ประตูเปิดกว้างขึ้นและเห็นลานขนาดใหญ่อยู่ด้านหลังเจ้าเป็นใคร เจ้าต้องการอะไร ? ใบหน้าของชายผู้นี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย เสียงของเขาก็ทำให้ฝูงชนเกิดความสนใจเจี้ยนเฉินเงยหน้าและพูดกับชายคนนั้นว่า เจ้าจำนายน้อยสี่ของตระกูลเจียงหยาง เจียงหยางเซียงเทียนได้หรือไม่ ! ไม่มีอารมณ์ใด ๆ ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาเลยนายน้อยสี่งั้นรึ ? เจียงหยางเซียงเทียนอะไรกัน ! ? ไอ้หนู เจ้าอย่ามาพูดชุ่ย ๆ ! บอกชื่อของเจ้ามาเดี๋ยวนี้ ! ดวงตาของชายคนนั้นแข็งกร้าวขึ้นมาทันที ในขณะที่มีกลุ่มคนมาถึงประตู มีทั้งหมด 10 คนและนอกเหนือจากชายวัยกลางคน 3 คนแล้ว คนที่เด็กที่สุดก็มีอายุเพียง 30 ปีเมื่อทหารทั้งสามได้ยินชื่อ ‘เจียงหยางเซียงเท
