บทที่ 130 คนนั้นไม่ผิด แต่มีสิ่งล้ำค่าจึงกระตุ้นความริษยาผู้อื่น
เฝ่ยไป๋ลู่ไม่เป็นที่โดดเด่นในการแข่งขัน และเธอก็จะไม่แสดงท่าทีใด ๆ หากไม่ได้ติดต่อกับเธอด้วยตัวเอง คนทั่วไปจึงคิดว่าเธอเป็นคนดังทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้น
ครั้นเห็นเธอเยาะเย้ยและหยิ่งผยองเช่นนี้ ใบหน้าทุกคนต่างควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ด้วยความกินปูนร้อนท้อง จึงตะโกนด้วยท่าทางดุร้าย ทั้ง ๆ ที่รู้สึกขลาดกลัวว่า “อวดดี! เธออายุแค่นี้ ใครอนุญาตให้พูดจาโอหัง!”
แล้วยังมีพวกหน้าไหว้หลังหลอกบางคนแสดงสีหน้าเห็นอกเห็นใจ “พวกเราก็คิดเผื่อเธอนั่นแหละ บนตัวเธอมีสมบัติหายาก ก้าวเท้าออกจากวัดเต๋าย่อมถูกคนชั่วร้ายตามล่า สู้เอาสมบัติหายากให้ฉันอย่างเชื่อฟังเถอะ ตกอยู่ในมือของฉันก็ดีกว่าถูกคนชั่วแย่งไป”
สิ่งที่เฝ่ยไป๋ลู่เกลียดที่สุดก็คือการใช้ของผู้อื่นมาแสร้งทำเป็นมีน้ำใจ ยืนอยู่บนที่สูงแห่งศีลธรรมแล้วชี้นิ้วสั่งผู้อื่น เธอยิ้มเยาะเย้ย “ถ้าฉันไม่ให้ล่ะ คุณจะทำอะไรฉันได้?”
เธอเข้าใจดีว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด เพียงแต่มีสิ่งล้ำค่าจึงกระตุ้นความริษยาของผู้อื่น
แต่แล้วยังไงล่ะ? เธอรู้แค่ของชิ้นนี้เป็นของเธอ ใครก็มาเอามันไปไม่ได้!
“พูดดี ๆ ไม่ชอบต้องให้ใช้กำลังบังคับ รีบลงมือเลย ใครชิงมาได้ก็เป็นคนของคนนั้น!” มีคนร้อนใจอย่างมากตะโกนเสียงดังและโจมตีใส่เฝ่ยไป๋ลู่อย่างรวดเร็ว
ด้วยกลัวว่าถ้าช้าไปหนึ่งก้าว คนอื่นจะคว้าสมบัติหายากนี้ไปก่อน พวกเขาจึงเร
