ให้อภัยการกระทำเช่นนี้” ช่างบังอาจ ! ” อาจารย์สามคำรามด้วยความโกรธ ” เจ้าคงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ! ทำไมเจ้าไม่แสดงให้เห็นถึงศักยภาพของเจ้าในตอนนี้ล่ะ ! ” จากนั้นชายคนนั้นก็เรียกมีดยาวสีฟ้าออกมาแล้วพุ่งไปทางเจี้ยนเฉินด้วยความเร็วดุจสายฟ้าเจี้ยนเฉินเปิดเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกเมื่อเขาชี้ไปที่ชายคนนั้น ทันใดนั้นเองปราณกระบี่สีฟ้าและสีม่วงก็พุ่งจากนิ้วของเขาไปยังอาจารย์สามที่ทะยานเข้ามา“ติ๊ง ! “เสียงแตกดังขึ้นเมื่อปราณกระบี่สีฟ้าและสีม่วงแทงเข้าไปที่มีดยาวของอาจารย์สาม พลังในการโจมตีด้วยนิ้วนั้นแข็งแกร่งมากจนทำให้อาจารย์สามหยุดชะงัก เขาตีลังกาลอยกลับไป หล่นลงมาจากตำแหน่งเดิมหลายเมตรเขาพยายามยืนขึ้นด้วยความยากลำบาก สีหน้าของเขาในเวลาต่อมามีความกังวลอย่างมากเมื่อเขามองเจี้ยนเฉิน ความแข็งแกร่งของเขานั้นพอ ๆ กับเซียนปฐพี เขาจึงไม่คิดเลยว่าเขาจะถูกผลักกลับด้วยการยิงปราณกระบี่เพียงครั้งเดียวจากนั้นอาจารย์สามก็ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างและอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “เจ้า..เจ้าเป็นเซียนสวรรค์”ทันทีที่ทุกคนได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็ตกตะลึงด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ“ข้าจะนับถึงสาม ถ้าข้าไม่เห็นคนที่เจ้าจับไป อย่าคิดว่าจะหลบหนีไปแล้วจะรอดชีวิต” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเยือกเย็นโดยไม่มีความอดทนอีกต่อไป“ปปป….ไปนำเด็กคนนั้นออกมาเร็ว” คราวนี้ เสียงของอาจารย์สามไม่มั่นคงเหมือนเมื่อก่อ
