็นความผิดที่ไม่อาจยกโทษให้ได้ ! “ชายที่มาใหม่ไม่สนใจสิ่งที่ชายวัยกลางคนพูด เขามองเจี้ยนเฉินอยู่ครู่หนึ่ง ชายผู้นั้นมีสีหน้าเคร่งขรึมเมื่อสังเกตเห็นว่าเจี้ยนเฉินที่ดูอายุ 20 ปี แต่กลับไม่เหมือนคนทั่วไป“ท่าน ท่านเป็นใครและทำไมท่านถึงโกรธเคืองนิกายหยางจิ ? ” ชายผู้นั้นพูดด้วยสีหน้ากระวนกระวาย“อาจารย์สาม ทำไมต้องเสียเวลาพูดกับผู้ชายคนนี้ด้วย ? เขาฆ่าสาวก 20 คน เราจะให้อภัยเขาได้อย่างไร ? ” ชายวัยกลางคนยืนอยู่ข้างอาจารย์สามกัดฟันด้วยความโกรธเพื่อพยายามโน้มน้าวเขาอาจารย์สามยกมือขึ้นเพื่อเป็นเชิงให้ผู้ชายคนนั้นสงบลงก่อนที่จะหันหลังกลับไปรอคำตอบจากเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินยังยืนกอดอกและไม่สนใจอาจารย์สาม มีพียงผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเจี้ยนเฉินที่ทำท่าหวาดกลัว แต่นางก็ยังคงเงียบ“ช่วงเช้าของวันนี้นิกายหยางจิของเจ้าลักพาตัวใครบางคนมา พาเขาออกมาที่นี่ทันที มิฉะนั้นอย่าโทษข้าที่ไร้ความเมตตา” เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาทันใดนั้นการแสดงออกของอาจารย์สามเปลี่ยนไป เมื่อเขาพูดว่า “ท่านรู้หรือไม่ว่าคำพูดของท่านอาจทำให้ท่านมีปัญหา ? นิกายหยางจิของข้าไม่ใช่สิ่งที่ท่านสามารถล่วงเกินได้ง่าย ๆ ““ข้าไม่สนใจว่าเจ้าอยู่นิกายไหน คืนเด็กคนนั้นกลับมาให้ข้าและคุกเข่าขอโทษ ไม่เช่นนั้นเจ้าและคนของเจ้าจะไม่มีชีวิตรอดออกไปจากสถานที่แห่งนี้” เจี้ยนเฉินพูด เนื่องจากพวกเขาได้พาลูกชายของลุงเคนดัลไป มันจึงไม่มีทางที่เขาจะ
